شانزدهمین اجلاس کشورهای غیرمتعهد درحالی باشکوه و اقتدار در تهران به کار خود پایان داد که پیام­آور نکات بدیع و مثال­زدنی در تاریخچة برپایی آن از آغاز تا کنون بوده است.

در میان مصادیق بارز (که بخشی از آن­ها در بیانیة پایانی اجلاس متبلور شده­اند) می­توان به سخنان حکیمانة ولی امر مسلمین جهان و رهبر جمهوری اسلامی ایران حضرت آیت­الله­العظمی خامنه­ای (مدظله­العالی) در جمع سران اشاره کرد؛ نکاتی درباب محکومیت استکبار جهانی و استقلال کشورهای غیرمتعهد که اگر در سابقة سخنان رهبران شرکت کننده در اجلاس­های پیشین بی­سابقه نباشد، به­طورقطع کم­نظیر است؛ فرمایشاتی که به­طور ضمنی یا صریح به تأیید شرکت­کنندگان و رهبران شرکت­کننده در اجلاس قرار گرفت تا آن­جایی که چنین تأییدی خشم و عصبانیت سران استکبار را برانگیخت. برای نمونه، "نتانياهو" نخست وزیر سرزمین­های اشغالی می­گوید: "هفته گذشته نمايندگان ۱۲۰ کشور نشستند و ياوه­گويی­های سران تهران را عليه اسرائيل شنيدند، سکوت کردند و يک نفر از آنها سالن اجلاس را ترک نکرد."

آیا اگر قرار بود در وضعیت کنونی جهان، کسی بر حقانیت مواضع سی و چهار سالة جمهوری اسلامی ایران و محبوبیت آن نزد اکثر کشورهای جهان اعتراف کند، می­توانست در عالم دیپلماسی و سیاسی عباراتی رساتر از سخنان نخست­وزیر رژیم اشغالگر قدس که با عصبانیت در نشست هفتگی هيات دولت بر سر وزیران کابینه­اش فریاد زده بود، حرف دیگری به زبان آورد؟