پیام شمارة ۲۲۳

یاران همراه!

مجلة "نیوزویک" چاپ آمریکا مورخ ۲۹ ژوئن ۲۰۰۶ را امروز صبح به‏صورت "آنلاین" تورق می‏نمودم که مقاله‏ای از "کریستوفر دیکی" نظرم را جلب کرد. وی سیاست‏های جنگ‏طلبانة آمریکا، اوضاع اجتماعی و وضعیت نیروهای آمریکائی در عراق را با نگاهی کاملاً انتقادآمیز به چالش کشیده بود. سوتیتر مقاله مزبور عنوان می‏کند: "زمان آن فرا رسیده است که تفکر و جهت‏گیری‏های سیاستی آمریکائی، دیگر خود را بالاتر از قانون (در عراق) و برتر از (مردم عراق) نپندارد، پروانة کشتار (مردم عراق از سربازان آمریکائی) گرفته شود و با دولت جدید مالکی، به چشم خدمتکار (امریکا) رفتار نشود." نویسنده‏ای آمریکائی به خود اجازه می‏دهد که برای سیاست‏مداران کشورش درخصوص یکی از مهم‏ترین و حیاتی‏ترین سیاست‏های خارجی کنونی دولت آمریکا، تعیین تکلیف نماید و نه‏تنها مورد تعقیب مقامات آمریکائی قرار نگیرد، بلکه از وی به‏مثابه یکی از نویسندگان خبره، مطلع و آگاه از وضعیت جهانی تجلیل به‏عمل آید و مقاله‏اش در یکی از معتبرترین مجلات بین‏المللی به‏چاپ برسد. همین مجله در شمارة پیشین خود، ماجرای حملة ناو آمریکائی "وينسنس" به هواپيمای مسافربری جمهوری اسلامی ايران را در ۳ جولای ۱۹۸۸ كه به شهادت ۲۹۰ نفر از هموطنانمان انجاميد، مورد تفحص و کنکاش قرار می‏دهد و با درج اسناد و مدارک مستدل، نشان می‏دهد که دولت آمریکا در جریان مزبور مقصر بوده است و نتیجه می‏گیرد که تمامی ادعاهای سران وقت آمریکا درخصوص علت تهاجم به هواپیمای مسافربری ایران، دروغ محض می‏باشد. این‏ها تنها دو نمونة کوچک از خیل اقدامات فراگیر و گسترده‏ای است که روزانه رسانه‏های آمریکائی در پناه حق ((آزادی بیان))، به تصویر می‏کشند به‏گونه‏ای که حتی برخی از چنین کوشش‏های قلمی و رسانه‏ای، به افشاگری گستردة مقامات سیاسی یا شرکت‏های معظم اقتصادی در آمریکا می‏انجامد که مشهورترین مصادیقش، تلاش خبرنگارانی بود که به استعفای دو رئیس جمهور این کشور یعنی "نیکسون" و "کلینتون" منجر شد. یکی از هموطنان ایرانی آرزو کرده بود که  چقدر خوب می‏شد فيلمی به زبان انگليسی ساخته شود، تا مردم دنيا حقيقت انهدام هواپیمای ايرباس ایران توسط ناو امريکايی "وينسنس" را بدانند. مطمئناً چنین فیلمی با هزینه‏ای گزاف و با بهترین فن‏آوری روز، در آینده‏ای نه چندان دور ساخته خواهد شد، اما نه به‏دست اهالی سینمای ایران، بلکه در استودیوی هالیوود و با ستارگانی که ممکن است برخی از نشریات ایرانی آن‏ها را بعدها صهیونیست و یهودی معرفی نمایند! آیا تا کنون به این نکته اندیشیده‏ایم که چه کسانی در زمرة بیشترین منتقدان و افشاکنندگان سیاست‏های دولت آمریکا به‏شمار می‏آیند؟ مطالعات نشان می‏دهند که آمریکائی‏ها با سلاح ((آزادی بیان))، حافظ نظام سیاسی- اجتماعی و فرهنگی کشورشان هستند و بنابراین بیشترین انتقادها و افشاگری‏ها هم از سوی آن‏ها صورت می‏گیرد. مقولة آزادی بیان در آمریکا، الزاماً برای تحقق صلح جهانی، آرمان‏های صلح طلبانه و موضوعاتی از این قبیل که روزانه مورد گفتگوی ماست، استفاده نمی‏شود و قرار هم نیست که آن‏ها نگران وضعیت ملت‏های دیگر باشند که تنها به منافع ملی خود می‏اندیشند و برای تحکیم پایه‏های نظام سیاسی و ایجاد امنیت و رفاه برای مردم خودشان، از آن بهره می‏جویند و اگر هم نسبت به شرایط جهانی، اوضاع سیاسی و نظام حکومتی سایر کشورها حساسیت نشان می‏دهند، تنها در پرتو منافع ملی خودشان می‏باشد. چنین است که کمتر مشاهده می‏گردد در آن کشور، کسی را به جرم "نشر اکاذیب، تحریص و تشویق افراد و گروه‏ها، نشر مطالب الحادی، نشر مطالب خلاف واقع به قصد تشویش اذهان عمومی، اقدام علیه امنیت ملی" و مواردی از این قبیل، محاکمه و زندانی نمایند. ثروت و موهبتی که آن‏ها به‏نام "آزادی بیان" در اختیار دارند، باعث شده است که ثروت‏های مادی و فکری بسیاری از جوامع را به‏سوی خود بکشانند و برای بسیاری از کسان، سرزمین آرزوها گردد. بسیاری از کسانی که می‏خواهند مبارزات سیاسی انجام دهند، تلاش‏های فکری و علمی داشته باشند، به بالاترین دستآوردهای فن‏آوری و آکادمیک دست یازند، محیطی مطمئن برای کسب و کار ایجاد کنند، زندگی آرام و بانشاطی برای خانواده مهیا سازند، در پناه قانون زندگی کنند و..... به فکر مهاجرت به این کشور می‏افتند تا شاید به آمال خود برسند و البته همة این‏ها قابل رؤیت نبود، مگر به یمن "آزادی بیان". در یک کلام، آزادی بیان در این کشور و جوامع مشابه، به‏مثابه کلیدی برای قفل تمامی مشکلات و معضلات جامعه مورد بهره‏برداری قرار می‏گیرد. حال آیا ما می‏توانیم در کشورمان، برای حل معضلات داخلی، از این کلید طلائی استفاده نمائیم؟  

همیشه سبز و آفتابی باشید!