پیام شماره ۲۰۰

یاران همراه!

آیا تا کنون به این نکته اندیشیده‏ایم که هر آن‏چه در طول روز و بلکه در تمامی ایام زندگانیمان از خود بروز می‏دهیم، نه‏تنها آینده ما را می‏سازد، بلکه دیگران را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد؟ خیلی‏ها فکر می‏کنند تنها طرز نگاه ما به اطرافیان و چگونگی گفتار و اعمالمان دیگران را تحت تأثیر قرار می‏دهد که البته کاملاً درست است، ولی هیچ می‏دانید آن‏چه‏که در بارة کسی در دل نهفته دارید و به‏دلائلی از آشکار شدن آن پرهیز می‏کنید، او را متأثر می‏کند و رفتار و احساس او را نسبت به شما تغییر خواهد داد؟ آگر چنین فرضیه‏ای درست باشد، پس باید ابتدا از ((دل)) شروع کرد و روان را پاک و شفاف و زلال نمود و بذر عشق را در آن آبیاری نمود. اکنون که این عبارات را برای شما می‏نویسم یاد این قطعه افتادم که با پاکی می‏سراید:

"روح پدرم شاد که می‏گفت به ((استاد)) - فرزند مرا عشق بیآموز و دگر هیچ"

آیا کلماتی یا عباراتی زیباتر از آن سراغ دارید؟ آری، تنها ((عشق)) است که می‏تواند روان ما را از ناپاکی‏ها پاک نماید و از ما یک انسان کامل بسازد. همیشه آرزو می‏کردم که چه خوب می‏شد سرنوشت انقلاب ایران با عشق و صلح و دوستی گره می‏خورد و تعلیمات فرهنگی در جامعه بر پایه چنین تفکری استوار می‏گشت تا همه آحاد جامعه با روانی پاک و زلال، ((خویشتن پرستی)) را رها می‏کردند و ((نوعدوستی)) را جایگزین می‏نمودند. به‏راستی انقلاب اسلامی در ایران زمانی می‏توانست ادعای موفقیت و پیروزی نماید تا بر دل‏ها چیره شود و تمامی انسان‏ها را فارغ از ترس و ارعاب یا صدور بخش‏نامه و مقررات؛ به‏سوی پاکی‏ها و فضائل انسانی سوق دهد. حتی در سایه عشق است که یقین به دین حاصل می‏گردد و به‏راستی اگر عشق نباشد، یقین به معشوق چگونه می‏تواند بدست آید و طریقه معرفت با چه تدبیری مهیا می‏گردد. عشق است که دین را در قلب آدمیان پایدار می‏کند و از آن‏ها موحدانی واقعی می‏سازد تا در طریق عشق و معرفت، نوعدوستی را آویزه افکار خود نمایند. به همین سبب است که گفته‏اند: "معشوق همه ناز باشد نه راز"؛ چون رازی در میان نیست که عشق حقیقتی آشکار است که ناز می‏طلبد، چراکه باید ناز معشوق را خرید و در راه ((او)) جان داد. تنها در مکتب عشق است که خودشناسی حاصل می‏شود و انسان خود را باور می‏کند. کسانی‏که از خود گریزانند، از دیگران نیز دوری می‏کنند چون با عشق بیگانه‏اند. انسان بی عشق، انسان تنهاست، چراکه در خلوتگاه عشق، جائی و راهی برای تنهائی نیست. ترویج و اشاعه چنین اندیشه‏ای، در نهان و آشکار می‏آموزد که همه انسان‏ها تنی واحد از یک پیکره هستند و تنها در سایه ((عشق)) است که می‏توانند زندگی توأم با آرامش و شادمانی و نشاط را تجربه نمایند؛ چراکه دل آدمی تنها به یاد عشق آرام می‏گیرد، اضطراب و دلهره و ترس از دیگران را زایل می‏سازد و عشق و محبت به انسان‏ها را در دل نهادینه می‏کند. مکتب عشق می‏آموزد که اگر نوعدوستی به دیگران از باب انتظار دریافت پاداش باشد، نه تنها سودی به‏دست نمی‏آید، بلکه ممکن است که اصل سرمایه و تمامی زحمات نیز از دست بروند. من خود این موضوع را بارها در شرایط مختلف تجربه کرده‏ام و شیرینی احساس خدمت به دیگران را بدون انتظار دریافت پاداش، هرگز فراموش نمی‏کنم. درهمه حال معتقد هستم که لبخند و نگاه محبت آمیزم به دوستان و اطرافیانم، برایم شادی و سرور به همراه می‏آورد و متقابلاً، احترام و محبت آن‏ها را نسبت به خود کاملاً احساس می‏کنم. همیشه از این‏که روزی یک حرف یا یک نگاهم به رنجش کسی بیانجامد، بر خود می‏لرزم چرا که می‏دانم در اندک زمانی، کسی پیدا خواهد شد تا دل مرا برنجاند. هرگاه با دیگران به احترام و محبت رفتار کنیم، آرامش و شادمانی نصیب خودمان می‏شود و هرزمان دیگران را با نیکی یاد کنیم، نیکبختی به سراغمان خواهد آمد. بدانیم که شادمانی و آرامش بهترین و مؤثرترین داروی تمامی بیماری‏هاست و آن تنها در محبت و عشق به دیگران نهفته است. "کورتیس هاپکینز" به زیبائی می‏گوید: " عشق و محبت به دیگران همچون مغناطیسی عمل می‏نماید که همة مواهب در عالم هستی را به سوی شما می‏کشاند."  آری دوستان! دنیا دار مکافات است. زندگی روزمره ما بازتاب عملکرد و تفکر و نگاهمان است! باید بدانیم که هر چه از خود ارسال می‏کنیم در یک مدار بسته‏ای دوباره به خودمان بازخواهد گشت. آگاه باشیم که تمامیت رفتار، پندار، گفتار و حتی احساس ما در این جهان گردون ثبت خواهد شد و ما قطعاً دوباره همه آن‏ها را مشاهده و دریافت خواهیم نمود. مکتب عشق به ما می‏آموزد که دیگران را از خود، بیشتر دوست داشته باشیم و شادی و سرور و موفقیت و آرامش دیگران را بخشی از زندگی خودمان به‏حساب آوریم. بیآئید همگی تصویر چنین دنیای زیبائی را در دل خود نقاشی کنیم.

همیشه سبز و آفتابی باشید.