پیام شماره ۱۹۹

یاران همراه!

این روزها اخبار رسانه‏ها و سایت‏های مختلف، همگی وجود بحران‏های متعدد در جامعه و سیاست خارجی کشور را نشانه می‏روند، به‏گونه‏ای که متأسفانه بروز چنین بحران‏هائی دستآوردهای بسیار مثبت جامعه را تحت‏الشعاع خود قرار داده‏اند. به اعتقاد من حتی اگر بسیاری از تحولات اخیر (من‏جمله بحران هسته‏ای) با درایت و دوراندیشی مدیریت می‏گردیدند، نه‏تنها به منزله بحران برای کشور تلقی نمی‏شدند، بلکه می‏توانستند به مثابه بخشی از غرور و افتخارات ملی کشور تبدیل گردند. این‏که آیا ایجاد بحران باعث پایداری حکومت‏ها ولو در کوتاه‏مدت می‏شود یا ایجاد آرامش توأم با سازندگی، قوام نظام سیاسی را درپی خواهد داشت، شاید مناقشه ایدئولوژیکی در ادبیات سیاسی باشد که البته مورد بحث پیام امروز نیست. آن‏چه امروز می‏خواهم بیان کنم، اشاره به تحت‏الشعاع قرارگرفتن دستآوردهای علمی و پژوهشی بسیار ارزشمندی است که فرهیختگان ایرانی به‏طور مرتب در مجامع بین‏المللی کسب می‏نمایند ولی با کمال تأسف، تمامی افتخارات در هیاهوی بحران‏های متوالی ناپدید می‏گردند و نه‏تنها مردم کمترین آگاهی نسبت به آن‏ها پیدا می‏کنند، بلکه حاصل چنین دستآوردهائی تأثیر واقعی خود را در رشد و توسعه کشور نشان نمی‏دهد. دستآوردهای اخیر پژوهشگران در زمینه‏های پزشکی، مهندسی، ژنتیک، سلول‏های بنیادی، جوشکاری جامد، محیط زیست، ارائه اختراعات و ابداعات دانشمندان ایرانی در جشنواره‏های مختلف بین‏المللی از جمله جشنواره اخیر در کشور مالزی، اختراعات ایرانیان در دریانوردی، رباتیک، موفقیت جوانان در المپیادهای مختلف و ده‏ها دستآورد ارزشمند دیگر که از طرف جوانان و دانشمندان ایرانی با دراختیارداشتن کمترین امکانات و منابع مالی کسب می‏گردد، ولی بحران‏های متوالی باعث شده است که جامعه به‏سادگی از کنار آن‏ها عبور نماید. جای تأسف است که گفته شود جامعه ایرانی طی سالیان گذشته هنوز نتوانسته آرامش واقعی را تجربه نماید و هر روز مجبور به تجربه بحران جدیدی شده است. مصادیق آنقدر زیاد هستند که شاید نتوان آن‏ها را با دقت شمارش نمود. فقط کافی است که تیتر روزنامه‏ها را روزانه نظاره‏گر باشید تا به شروع بحرانی جدید در جامعه پی ببرید. فی‏المثل، جامعه هنوز سرگرم دست و پنجه نرم کردن با بحران هسته‏ای است که به‏یک‏باره مبارزه با بدحجابی، جامعه را ملتهب می‏کند ولی در مدت کوتاهی همه چیز به دست فراموشی سپرده می‏شود و تنها یک بحران اجتماعی با ابعادی ناخوشایند بر بحران‏های دیگر اضافه می‏نماید. بعد از آن، موضوع طرح مد و لباس ذهن همه را به‏خود مشغول می‏سازد، به‏گونه‏ای که حتی مخالفین و رسانه‏های غربی از آن یک بحران بین‏المللی می‏سازند و ذهن بسیاری از ملت‏های جهان را نسبت به مسائل داخلی و فرهنگ ایرانی مغشوش می‏کنند. کلیات طرح مزبور درحالی‏که به تصویب مجلس رسیده است، اما مطمئناً به جز التهاب و بحران اجتماعی آتی، هیچ ثمرة دیگری برای جامعه نخواهد داشت. به‏ناگاه خبر از مثله کردن افراد بیگناه در شرق کشور به گوش هموطنان می‏رسد و جامعه را با بحران امنیتی مواجه می‏سازد. از همه بدتر، واکنش‏ها و سخنان ضدونقیض مسئولان امنیتی کشور، بحران به‏وجودآمده راتشدید می‏کند. جامعه از بحران‏های مزبور خلاصی نیافته است که ناخودآگاه دستخوش بحران اقتصادی می‏شود. سیاست‏های ضدونقیض درخصوص نرخ بهرة بانکی، مشکلات بازار سهام و این‏بار موضوع خصوصی‏سازی! سخنگوی دولت بی‏مهابا در کنفرانس خبری اعلام می‏کند: "آن‏دسته از افرادی که اموال دولتى را به ثمن بخس به نام خصوصی سازی خریداری کرده‏اند، و بعد از واگذارى، روند توليد و كار اقتصادى متوقف شده باشد، دولت با اين پديده برخورد مى كند، در آينده بطور قطع جلوى آن را خواهد گرفت و هر موردى كه در گذشته اين چنين بوده نيز بايد اصلاح شود و اموال مردم برگردانده شود." یعنی، التهاب و بحران در فعالیت‏های اقتصادی بخش خصوصی و بروز  نااطمیانی در روند تولید و پیدائی مشکلات عدیده در آینده اقتصادی کشور. وی در ادامه ایجاد ناامنی در کشور را "تلاش‏هائی به‏ویژه با هدایت از خارج کشور" تلقی می‏نماید "تا بقیه برنامه‏ها و اهداف دولت را تحت تأثیر قرار دهند." و در جمع‏بندی، یک‏بار دیگر اقدامات دولت را به مسائل دینی مرتبط می‏سازد و می‏گوید: "اما نمى توان نقش عنايات و ((الهامات الهى)) را در موفقيت هاى كشور كتمان كرد. اين بحث ديگرى است و  ربطى به اشخاص ندارد....." در یک کلام، دولت؛ ایجاد بحران می‏کند، اما هیچ‏کدام را ناشی از سیاست‏های خود نمی‏داند و بخشی را هدایت شده از خارج می‏پندارد و برای تأثیرگذاری بر احساسات مردم، عنایات و الهامات الهی را مورد استفاده قرار می‏دهد. حال سئوال اینجاست که در شرایط بروز این‏همه بحران‏های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و.... متعدد که با کمال تأسف واژه بحران در سبد مصرفی روزانه ملت ایران تعبیه گردیده است، آیا چگونه می‏توان انتظار داشت دستآوردهای علمی، شکوفائی نخبگان ایرانی و حتی رسیدن به بالاترین مراحل علمی و صنعتی و کسب پرافتخارترین مدال‏های رنگارنگ در بخش‏های محتلف، جائی برای ارائه و منصه ظهور در جامعه داشته باشد؟

همیشه سبز و آفتابی باشید.