پیام شمارة ۱۴۲

یاران همراه!

تظاهرات گسترده، غیردولتی و خودجوشِ مسلمانان علیه اهانتِ جراید کشورهای اروپائی به ساحت نورانی پیامبر عظیم‏الشأن اسلام و عقب‏نشینی مستقیم و غیرمستقیم بسیاری از حکومت‏های اروپائی و ارباب جراید در آن کشورها، حاوی نکات قابل تأملی است که بخشی از آن‏ها را به‏قرار زیر می‏توان خلاصه نمود:

۱- مسلمانان نشان دادند که وقتی موضوع اعتقاداتشان به‏میان آید، آن‏ها بر علیه تمامی کفر و الحاد، با یکدلی و وحدت و در صفوفی متحد، یکپارچه می‏شوند. بنابراین، این واقعه به‏روشنی نشان داد که مسلمانان بر خلاف طرفداران سایر ادیان الهی و غیرالهی که اگر مورد تمسخر و بی‏مهری قرار گیرند، کمترین عکس‏العملی از طرف پیروان آن‏ها مشاهده نمی‏شود؛ اهانت بر اسلام را هرگز برنمی‏تابند و تا پای جان، آمادة حراست از آن می‏باشند. ملّت‏های مسلمان نباید از کنار چنین تجربه‏ای به آسانی عبور نمایند و از دست‏آوردهای آن برای اقتدار جوامع اسلامی بیشترین بهره‏برداری را به‏عمل آورند. البته اگر رهبران سیاسی در کشورهای اسلامی اجازه دهند.

۲- دولت‏ها و صاحبان رسانه‏های جمعیِ غربی باید آموخته باشند که در عصر نوین، دیگر نمی‏توانند مثل سالیان دور،  اسلام را مورد هتک قرار دهند و موجبات شادمانی عده‏ای را فراهم سازند. آن‏ها باید بیاموزند که ملّت‏های مسلمان روز به‏روز بر آگاهی و شناختشان افزوده می‏شود و دیری نخواهد پائید که دوباره مجد و شکوه به کشورهای اسلامی رجعت پیدا خواهد کرد. آن‏چه در ایران اتفاق افتاد، و در عراق، افغانستان، فلسطین، لبنان و سایر کشورهای اسلامی شاهد آن هستیم، خبر از خیزش و رنسانس فکری مسلمانان در عصر نوین دارد. مسلماً اگر غربی‏ها نتوانند با مسلمانان و شرایط جدید تعامل نمایند، باید انتظار رویاروئی جدی با آن‏ها را داشته باشند، که اگر آن‏ها آگاه باشند، باید بدانند چنین برخوردی، صدمات شدیدی را بر منافع و دستآوردهای چندین قرن گذشتة آن‏ها وارد خواهد آورد و تکامل روبه‏جلوی بشریت را به تأخیر می‏اندازد.

۳- دولت‏های کشورهای اسلامی نیز باید بیاموزند که آزادی و آزادی بیان یک‏طرفه نیستند. آن‏ها باید تحمل شنیدن صدای مخالفین را داشته باشند، همان‏طور که انتظار دارند مخالفین، صدای مسلمانان را بشنوند و به آن احترام بگذارند. دنیای نوین، دنیای تک صدائی نیست. باید بتوان با دنیای چند صدائی تعامل داشت، که لازمة آن ایجاد چنین فضائی در داخل است. یعنی، اگر دولت‏ها و مردم جوامع اسلامی نیاموزند که در کشورشان، با دیدگاه‏های مختلف تعامل نمایند و از سر منطق با آن‏ها گفتگو کنند، چگونه می‏توانند چنین رفتاری را با مردمانی داشته باشند که از فرهنگ و زبان آن‏ها نیستند؟ در پایان باید اضافه کرد که ملّت‏های کشورهای اسلامی دیگر نمی‏توانند شرایط سیاسی-اجتماعی گذشته را تحمل نمایند و البته آن‏ها ضمن پاسداری از تمامیت اعتقادات خود، خواهان شرایط اجتماعی دیگری هستند که اساس آن‏را آزادی بیان تشکیل می‏دهد. باید دقّت نمود که در دنیای کنونی، آزادی بیان ابزار مؤثری برای حراست از اسلام تلقی می‏گردد. پس آن‏را پاس بداریم.

همیشه سبز و آفتابی باشید.