پیام شماره ۱۸۷

یاران همراه!

یکی از همکاران دانشگاهی چندی پیش با تأثر و اندوه فراوان برایم نقل می‏کرد که در یکی از مجلات ورزشی خوانده است، خانواده جهان پهلوان تختی در ازای دریافت پنج میلیون تومان، کلیة افتخارات آن اسطورة ورزش کشور را که شامل مدال‏ها، لوح‏های افتخار و لوازم ورزشی وی می‏شد، به کمیته ملی المپیک فروخته است. با اصرار می‏خواست که مطلبی در بارة آن بنویسم و بدین وسیله تأثر بخشی از جامعة دانشگاهی را نسبت به این اقدام که به‏گونه‏ای باعث شرمندگی ملت ایران شده است، ابراز دارم. باورکردن آن برایم قدری مشکل بود. شاید خانوادة مرحوم غلامرضا تختی به‏علت نیاز مالی مجبور به اقدام چنین عملی شده است.  آیا به‏راستی جامعه ایران که طی تمامی سالیان گذشته از افتخارات و رشادت‏های یگانه پهلوان ورزش کشور این‏همه در میادین داخلی و خارجی بر خود بالیده است و روش پهلوانی او را الگوئی برای نسل جوان و ورزشکار معرفی کرده است، پس چرا ((دولت جمهوری اسلامی ایران)) اجازه می‏دهد که برخوردی دور از شأن و منزلت اسطوره‏ها و پهلوانان با جهان پهلوان تختی گردد و احیاناً خانوادة وی به‏واسطة تنگناهای مالی مجبور شود که افتخارات وی را با چنین وضعی به معرض فروش بگذارد؟ آیا اصلاً چرا طی تمامی این سال‏ها اقدامی مناسب از طرف دولت برای حفاظت و پاسداری از افتخارات ملی جهان پهلوان تختی به‏عمل نیآمده بود که امروز خانوادة وی مجبور به انجام چنین عملی گردد؟ آیا این‏چنین‏‏است آیندة افتخارات پهلوانان پرآوازه و خانواده‏های آن‏ها؟ یک سئوال دیگر؟ آیا تمامی افتخارات وی تنها پنج میلیون تومان ارزش داشت؟ طرح این نکته از این بابت حائز اهمیت است که جوانانی که می‏خواهند در آینده روش پهلوانان را ادامه دهند، باید چگونه و با چه معیاری، افتخارات خود را ارزیابی کنند؟ وقتی جوانان کشور از طریق رسانه‏ها می‏خوانند و می‏بینند که لنگه کفش، تی‏شرت، یک لنگه جوراب، پیراهن ورزشی و.... فلان فوتبالیست با قیمت‏های گزافی از طریق حراج‏های بین‏المللی به‏فروش می‏رسد، کسانی‏که هیچ‏گاه اسطورة ورزشی کشورشان نبوده‏اند و تنها در زمان خود، عنوان ورزشکار محبوب را یدک می‏کشیدند، این‏چنین مورد تجلیل قرار می‏گیرند اما یگانه پهلوان کشور که دولت همیشه و همه‏جا از او مایه می‏گذارد و افتخاراتش را دستمایة اهداف خود قرار می‏دهد، باید این‏چنین مورد بی‏اعتنائی قرار گیرد، به‏راستی روش پهلوانی را چگونه ارزیابی خواهند نمود و با چه دیدی نسبت به زندگی وارسته پهلوانان خواهند نگریست؟ آیا می‏توان الگوی پهلوانی را با چنین برخوردهائی در جامعه نهادینه کرد و آن‏را به جوانان آموزش داد؟ آیا نباید انتظار داشت که جوانان، ورزش را برای کسب ثروت و درآمد بخواهند و سعی کنند در زمان حیات خود، آیندة مطمئنی برای خانوادة خود فراهم نمایند، آن‏هم با هر روش و هر قیمت؟ آیا در چنین فضائی می‏توان از ورزشکاران انتظار داشت که شیوة پهلوانی را الگوی راه خود قرار دهند و نسبت به مال دنیا بی‏اعتناء باشند؟ چه خوب بود که حداقل قیمت بر روی افتخارات جهان پهلوان تختی نمی‏گذاشتند و افتخارات بزرگ وی را سرمه چشم ملت ایران می‏کردند و برای آشنائی نسل جوان آن‏ها را با احترام در موزه‏هائی که شایسته شأن اسطورة ورزشی کشور باشد، در معرض دید قرار می‏دادند و در مقابل، تمامی نگرانی‏های مالی احتمالی خانواده وی را به‏طرز آبرومندانه‏ای برای همیشه پاسخگو می‏شدند. این اقدام در مقابل تمامی افتخاراتی که ((پهلوان)) برای ملت ایران کسب کرده است، تنها خسی در میقات است. به‏هرحال هیئت وزیران وظیفة پاسخگوئی چنین اقداماتی را دارد و یک سازمان ورزشی نباید مستقیماً دست به اقداماتی بزند که موجب شرمندگی ملت ایران شود.

همیشه سبز و آفتابی باشید.