پیام شماره ۱۸۳

یاران همراه!

مطمئن هستم همه انسان‏ها در تمامی ادوار زندگانی خود به‏دنبال ((مرشدی از عالم غیب)) می‏گردند تا راه صواب را به آن‏ها نشان دهد، چگونه زیستن را تعلیم نماید و فضائل اخلاقی و انسانی را آشکار سازد. مرشدی که در مقابل هیچ ((بتی)) سر تعظیم فرود نیآورد و پرستش هیج الهه‏ای را در عالم نفسانیات و دنیا نپذیرد؛ یعنی آزاده باشد و در مکتب آزادگی، از قید و بندهای دنیا و دنیاپرستان خود را رها کند. مرشدی که آزادی و آزادگی را مانند یک بیماری مسری، فراگیر نماید و همه را دعوت به رهائی از قیود دنیا کند. مرشدی که با ظلم بستیزد و با مظلوم رفیق و همراه باشد. مرشدی که هر چیز در زندگی را به‏عنوان مبارزه بنگرد و آن‏را نیز به اطرافیان تعلیم نماید. مرشدی که قادر به دیدن شگفتی‏های عالم باشد و تمامی آن‏ها را به دیگران نشان دهد. مرشدی که مظهر زیبائی‏ها، خوبی‏ها و دوستی‏ها باشد و همه او را پیام‏آور صلح و آرامش بشناسند. مرشدی که از لهو و لعب به‏جد پرهیز نماید و تنها مجالس معرفت و طریقت را ارج نهد تا بندگی را در بالاترین مرتبه آزمون کند. مرشدی که صداقت داشته باشد و راستی و درستی را با رفتار و کردار و گفتار خود تعلیم دهد. مرشدی که با احساسات و دین و اعتقادات مردم معامله نکند و به‏جز راستی و درستی پیام دیگری بر زبان نداشته باشد. مرشدی که امین باشد و برای همه امانت‏داری قابل اطمینان؛ تا بدین وسیله محیطی امن را برای آسایش و آرامش اطرافیان فراهم سازد. مرشدی که مسئولیت اعمال خود را بپذیرد و چنین اندیشة والائی را به دیگران آموزش دهد. مرشدی که احساس درد و محنت دیگران را با تمامی وجود لمس نماید و تنها شادیش، لبخند و شادی دیگران باشد. مرشدی که هیچ‏گاه اندوه امور دنیوی را در سینه جای ندهد و اگر اندوهناک شود، بتواند طریقه خندیدن به غم‏ها را به راحتی نشان دهد. مرشدی که در اوج آگاهی و خودآگاهی باشد تا بتواند چگونه دیدن را به دیگران بیآموزد. مرشدی که ناشناخته‏ها را بشناساند و اسرار هستی را هویدا سازد و به تولید تفکر و اندیشه و آگاهی و علم مبادرت ورزد. مرشدی که آشفتگی افکار نداشته باشد و کلامی شفاف و قابل فهم برای همه ارائه نماید. مرشدی که از خودبینی و منیّت به دور باشد و همه عالم هستی را تنی واحد به‏حساب آورد تا طریقة مدارا و همزیستی مسالمت‏آمیز با دیگران را نشان دهد. مرشدی که شاگردانش را در مکتب خوش‏بینی صیقل نماید و آن‏ها را برای مواجه شدن با سختی‏های زندگی آماده کند؛ ضمن آن‏که وزن تمامی سختی‏های این عالم را، به اندازه پرکاهی به‏حساب نیآورد. مرشدی که صفات ارزنده خویشتن‏داری، انضباط، وقت‏شناسی، بردباری و اعتماد به‏نفس و اراده را به شاگردانش بیآموزد تا آن‏ها را برای مبارزه زندگی آماده سازد. مرشدی که اخلاق نیکو داشته باشد و خلق حسنه را در روان دیگران ثبت نماید. مرشدی که........

آری؛ همه به‏دنبال چنین مرشدی از عالم غیب هستند، درحالی‏که به واقع همه در طول زندگی چنین مرشدانی را در کنار و همراه خود داشته‏اند و در مکتبشان تلمذ نموده‏اند. تمامی انبیاء، اولیاء، بزرگان، دانشمندان، مصلحان، آزادگان و مبارزان، ((معلمانی)) هستند که از عالم غیب آمده‏اند تا چنین صفاتی را در نهاد آدمیان بدون هیچ‏گونه چشمداشت و منتی به ودیعه بگذارند. بوسیدن دست یک معلم و احترام و کرامت بخشیدن به جایگاه وی، ارج نهادن به تمامی صفاتی است که او می‏خواهد آن‏ها را به دیگران تعلیم دهد. امسال که به نام رسول الله یعنی بزرگترین معلم اخلاق، نامگذاری شده است، شایسته است که در ((روز معلم)) کرامت والاتری به مرشدانی که می‏شناسیم، اعطاء نمائیم تا بدین‏وسیله آمادگی مواجه شدن با صفاتی را که آن‏ها همیشه و همه حال می‏خواهند برایمان به ارمغان آورند، پیدا نمائیم.

این نوشته ناقابل را همراه با شاخه‏ای از گل محبت و لبخند و اردات و احترامی غیرقابل وصف، تقدیم به تمامی مرشدانی می‏نمایم که باواسطه یا بی‏واسطه در تعلیم و تربیت من نقش ارزنده‏ای را ایفا نموده‏اند.

همیشه سبز و آفتابی باشید.