پیام شماره ۱۸۱

یاران همراه!

اصل براین است که دین، معضلات اجتماعی جوامع را حل ‏می‏نماید و مبلغان دینی، بهترین گزینه‏ها و گزاره‏ها را برای نیازهای مردم که طی زمان درحال دگرگونی و تحول هستند، همسو با شریعت، تبیین و معرفی می‏نمایند. یکی از افتخارات مذهب تشیع در طول تاریخ، عنایت و اهتمام بی‏شائبة روحانیون در راستای عمل به چنین امر خطیری است که البته اندیشمندان و بزرگانی همچون ملاصدرا، با آبروی خویش در مقابل هم‏لباسان و دستگاه متحجر قشری از روحانیت زمان خود، شگفتی‏ها آفریدند و بانی تحولات فکری بزرگی شدند که از افتخارات مذهب تشیع به‏شمار می‏روند. امروز هم بخشی از روحانیت که اکثریت آن‏ها را جوانان و پیران خوش‏فکری – که در رأس آن‏ها امام خمینی (ره) است-  تشکیل می‏دهند که از یک‏طرف، ضمن آگاهی از خواسته‏های جدید زمان که در دل جوانان رخنه کرده است و از طرفی دیگر، دشمنی گستردة دشمنان معنویت و دین که از طریق امواج و رسانه‏های غیرقابل کنترل صورت می‏گیرد؛ دغدغة حفظ دین میان جوانان را درسر دارند که می‏بینند چگونه به‏راحتی، فوج عظیمی از جوانان از بدنه دین جدا می‏شوند و اگر ضد دین نگردند، حداقل اندیشة سکولاریسم را در روابط اجتماعی – فرهنگی خود ساری می‏سازند. فی‏المثل، اگر بانوان جوان می‏خواهند مسابقات ورزشی را در ورزشگاه‏ها نظاره کنند، باید برای آن تدبیری اندیشید که هم خواسته منطقی آن‏ها عملی گردد و هم احساسات دینی عده‏ای به نام عمل به منکرات، خدشه‏دار نگردد. این‏که گفته می‏شود نگاه به بدن مرد نامحرم اگر برای لذت هم نباشد از طرف بانوان حرام است، حتماً حکم دینی محکمی دارد که باید تمامی روحانیون به آن معتقد باشند ولی معلوم نیست که سیمای همگانی زیر نظر مستقیم ولی فقیه، با چه دستور شرعی هرروز مسابقات کشتی را آن‏هم با ((نمای نزدیک)) که تمامی زوایای لخت بدن کشتی‏گیران را نشان می‏دهد، برای بینندگان خود آن‏چنان به نمایش می‏گذارد که اگر آن‏ها می‏خواستند از سکوی تماشاگران در ورزشگاه، صحنه مسابقات را نظاره نمایند، هرگز قادر به رؤیت صحنه‏هائی که سیما به نمایش می‏گذارد، نمی‏شدند. همچنین است مابقی مسابقات ورزشی که حکم مشابه‏ای دارند و رؤیت یکسانی. حال سئوال این‏جاست که چه فرق است میان تماشی مسابقه‏ای ورزشی از تلویزیون با نمای نزدیک؛ و دیدن مسابقه‏ای از همان جنس، اما از فاصله‏ای به‏مراتب دورتر در ورزشگاه؟ آیا فعل حرام، یعنی دیدن بدن مرد نامحرم، تنها در استادیوم‏های ورزشی قابل اثبات است و در منازل و حتی تلویزیون‏های بزرگی که شهرداری تهران به‏تازگی در چهارراه‏های شلوغ و پررفت و آمد عمومی برای استفاده مردم گذاشته است، قابل اثبات نیست؟ از همه این‏ها گذشته، دلیل ورود دین به چنین مقولاتی و استفاده ابزاری از آن، که به‏راستی حساسیت‏های اجتماعی- سیاسی فراوانی را در بردارند، چیست؟ آن‏هائی که ادعا می‏کردند دولت آقای خاتمی کمتر حساسیت دینی دارد، باید یک‏بار دیگر در اندیشه خود غور نمایند که طی هشت سال دولت قبلی با وجود تمامی فشارها و اصرارها، هرگز جرأت اجازة ورود بانوان به حریم ورزشگاه‏های عمومی داده نشد، درحالی‏که هنوز اولین سال دولت اصول‏گرا و ارزشی آقای احمدی نژاد به‏پایان نرسیده است که چنین مجوزی صادر می‏گردد و متأسفانه فتوای دینی، راه را برای حل چنین معضل اجتماعی که بی‏تردید در آینده درحال تزاید خواهد بود، احتمالاً مسدود کرده است. حداقل درایت دولت قبلی، ممانعت از چنین فتوائی بود و عملکرد دولت فعلی که به‏درستی فهم صحیح از زبان مردم را دربردارد، اما با رویه‏ای شتابزده، می‏تواند یک‏بار دیگر به ایجاد افزایش تنش‏های اجتماعی در داخل بیانجامد که مطمئناً چنین نتیجه‏ای، هرگز مطمع نظر دولت نهم نبوده است. چنین محصولی از موضوع مزکور، اگر فایده‏ای برای جوانان نداشته است، می‏تواند تجربه مفیدی برای نودولتیان باشد، که برخورد با مسائل داخلی و ایضاً خارجی، به همین سادگی‏ها که فکر می‏شود نیست و باید نسبت به مسائل مختلف داخلی و خارجی، دوراندیشی و درایت فراوانی داشت و سپس اقدام نمود. البته برایم کاملاً روشن است که گذشت زمان و تغییر نسل و نگرش در حوزة روحانیت، چنین فتوائی را بی‏تردید تغییر خواهد داد؛ فقط می‏ماند محرومیت نسل حاضر از لذت مواهب و زیبائی‏های شرعی و احیاناً دلزدگی عده‏ای از آن‏ها از دین و شریعت.

همیشه سبز و آفتابی باشید.