پیام شماره ۱۷۲

یاران همراه!

ایام ((نور)) و ((سرور)) و ((شادمانی)) و سیر از ((ارادت)) به ((بقا))ست. میلاد فرخندة یکی از عزیزترین و شریف‏ترین ((مظاهر نور)) است که تولد ((ختمی مرتبت)) محمد مصطفی (ص)، تلؤلؤ و تولد نور را از ((منشأ نور)) و در عالم کائنات و از عرش اعلا به زمین گستراند تا سیاهی‏های چیره شده بر روح آدمیان را زائل نماید و روانشان را روشن کند و نورهای عالم خلقت را ((نورانی)) نماید. امروز هرچه هست نور است و روشنائی. از نور ((ارادت)) زائیده شود که آن، ارادت به منشأ نور است که توسطش می‏توان عالم کائنات را سیر نمود و ((تقوی)) پیشه کرد که تقوی، نور را از زشتی و دنائت محافظت می‏نماید و اردات به منشأ نور را، بااخلاص می‏کند که از تقوی به ((یقین)) می‏توان رسید که آن همان علم‏الیقین و حق‏القین است به نور و روشنائی. از یقین، ((بصیرت)) زائیده شود تا نور را بتوان بدون حجاب دید. بصیرت زائل کننده تاریکی‏هاست تا اگر نتوان نور را با دیدة صورت نگریست، چشم دل را به استخدام گر‏فت و دل را مالامال از نور کرد. برای دیدن نور، ((توکل)) لازم است. یعنی اگر نور دیده می‏شود، تنها در سایه توکل به نور است که چشم و دل، اگر توکل نباشد لیاقت ((بصیرت)) نور را چگونه می‏تواند داشته باشد؟ و اگر توکل باشد ((رضا)) و شکر می‏آید تا شکر نعمت، نور را در دل ما افزون کند تا ((اخلاص)) پدیدار گردد و ناخالصی‏ها از روح و روان رخت بربندند و نفاق مانعی برای پژواک نور نگردد. در سایة اخلاص، ((استقامت)) در نگه‏داشتن نور در روان، فزونی یابد تا نفس سرکش به میهمانی تاریکی‏ها نرود و چراغ دل، هیچ‏گاه تهی از نور نگردد و به‏راستی چگونه بدون استقامت، می‏توان ((خوف)) داشت تا دیو تاریکی با نور نستیزد و روان را آلوده و ناپاک نسازد. اگر خوف نباشد، ((خشوع)) نباشد که خشوع همان ترس از عدم حضور نور است. خشوع، آغاز ((رجاء)) یا امید است که در مرکب آن می‏توان نور را چراغ راه و هدایت‏گر مسیر قرار داد که تنها با امید می‏توان ((همت)) پیشه نمود تا با نور، نجات یافت و از تمامی نیازهای دنیا، بی‏نیاز شد. همت نباشد، ((ایثار)) نباشد؛ چون نیاز بر دنیا، انقطاع نور است و زائل کنندة ازخودگذشتگی که دنیا بر نور چیره گردد و دل آلوده شود. دلِ آلوده کجا می‏تواند مأوای نور باشد. پس ایثار مقدمة ((توحید)) است و یکتاپرستی که سرّ نور است و تفسیر نور. توحید، ((معرفت)) به نور را زاید که اگر معرفت نباشد، شناخت به نور و حقیقت آن، چگونه باشد؟ و اگر شناخت نباشد، رسیدن به ((حقیقت)) چگونه میسر گردد؟ و اگر به حقیقت نتوان رسید، چگونه می‏توان ((تسلیم)) نور شد؟ و اگر تسلیم نباشد، ((مشاهدة)) نور چگونه ممکن باشد؟ و اگر مشاهده نباشد، وجدان ((ولایت)) و ذوب در آن، چگونه حاصل گردد. مگر نه آنست که تنها در سایة ولایت، ((سرور)) محقق گردد، که جملة شادمانی‏ها از اوست که بدون سرور و شادمانی، به ((فنا)) در نور نتوان رسید و اگر فنا نباشد، ((بقای)) در نور نباشد که آن یکی شدن با نور است. بقای در نور است که تولد نور را می‏توان با چشم صورت و صیرت دید و میلاد نوری زلال از منشأ نور را وجدان نمود که تولد نور صمطفی (ص)، روز زایش و زایندگی و سیر الی‏الله است، یعنی سیر از ((ارادت)) به ((بقاست)) تا الگوئی برای آدمیان باشد و نورهای عالم خلقت را جملگی، نورانی کند.

همیشه سبز و آفتابی باشید!