پیام شماره ۱۶۹

 یاران همراه!

 عصر روز جمعه ۱۸ فروردين‏ماه سال جاری، مزار احمد شاملو در گورستان امامزاده طاهر کرج که در کنار مقبره شاعران و نويسندگان ديگري چون هوشنگ گلشيري، محمد مختاري، محمد جعفر پوينده وغزاله عليزاده قرار دارد، برای چهارمین بار تخریب شد و سنگ قبر که از روی مزار برداشته شده بود، در گوشه‏ای دیگر با پتکِ بدخواهان کاملاً منهدم گردید. قبل از آن و در ایام نوروز سال‏جاری، مزار فريدون فروغي خواننده پرشور دهه‏های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰، با سرنوشت مشابهی روبه‏رو شده بود. احمد شاملو را همه می‏شناسند و با آثار ارزشمندش کم و بیش آشنائی دارند. او در ۲۱ آذر ۱۳۰۴ شمسي در تهران متولد شد و با خلق آثار ماندگاري در زمينه شعر و ادبيات، تأليف و ترجمه و مقاله نویسی برای جراید، جایگاه ویژه‏ای را برای خود میان اندیشمندان و نویسندگان معاصر ایرانی ایجاد کرد. او را شاعری آزاداندیش و بلکه دگراندیش می‏شناسند و همین خصیصه توانسته بود مورد احترام بسیاری از جوانان و روشنفکران زمان خود قرار گیرد. البته اهانت و تخریب مزار فضلا، ادبا و اندیشمندان ایرانی تنها به موارد مزکور منتهی نمی‏گردد و قبل از آن نیز شاهد تخریب مقبره‏های بزرگان شعر و ادب فارسی از جمله خيام شاعر، فیلسوف، منجم و ریاضی‏دان بزرگ ایرانی در نیشابور، حافظ دانشمند علوم شرعی و ادبی، شاعر و غزل‏سرای بزرگ در شیراز و فردوسي حماسه‏سرای جاوید ایران‏زمین در توس (مشهد) بوده‏ایم. به راستی چرا در سرزمینی که مهد علم و شعر و ادب است، برخی با بی‏ادبی و عصبانیت، اهانت به بزرگان فرهنگ را روا می‏دانند و در مقابل، متولیان فرهنگی نه‏تنها برای مقابله با موارد ناگوار مزبور هیچ برنامه‏ای اختیار نکرده‏اند، بلکه از کمترین تأسف یا اظهارنظری دریغ می‏نمایند! بالاخره توهین به بزرگان فرهنگ و ادبیات ایرانی باید همانقدر مذموم شناخته شود که اهانت به بزرگان دین جرم شناخته می‏شود و مجرم را به اشد مجازات محکوم می‏نمایند. به‏عبارت دیگر، همانطور که روحانیت وظیفة پاسداری از بزرگان مذهب را عهده‏دار شده است و با خاطیان با شدیدترین حالات برخورد می‏نماید، آیا متولیان فرهنگی کشور نباید برنامه‏ای برای جلوگیری از چنین مواردی در آینده داشته باشند و دستگاه قضائی کشور را وادار به برخورد با هتاکان نماید؟ باید دانست که ارج نهادن به بزرگان فرهنگی هر کشور و پاسداری از شأن و منزلت آن‏ها، حراست از تمامیت موجودیت و هویت یک ملّت است که این وظیفه خطیر را باید دستگاه‏های فرهنگی دولتی با جدیت تمام عهده‏دار گردند و اساتید و اندیشمندان نسبت به چنین مواردی بی‏تفاوت نمانند و از کنار آن‏ها به‏سادگی عبور نکنند. آیا کدامین کشور و ملت را می‏شناسیم که بدون بزرگان فرهنگی خود توانسته است در دل تاریخ پایدار و پاینده باقی بماند و نقشی در رشد و شکوفائی تاریخ بشریت ایفا نماید؟ اگر قرار باشد که بزرگان فرهنگ و ادب ایران‏زمین این‏گونه مورد اهانت قرار گیرند، آیا تاریخ از رهبران سیاسی امروز در آینده چگونه یاد خواهد نمود و آیندگان با آن‏ها چگونه رفتاری خواهند داشت؟

 همیشه سبز و آفتابی باشید!