پیام شماره ۱۶۶

یاران همراه!

در پیام‏های گذشته درمورد خلقیات ایرانیان به‏طور مختصر سخن گفتم. اعتقاد دارم که عوامل متعددی در شکل گیری خلقیات ما مؤثرند که مهمترین آن‏ها ((خودمان)) هستیم. هر یک از ما نقش تعیین کننده‏ای در سرنوشتمان داریم و با افکار و کردار و رفتارمان نه تنها شخصیت خود را شکل می‏دهیم، بلکه تصویر حال و آینده خود را بر بوم تاریخ نقش می‏بندیم. پیام امروز اختصاص به چگونگی برخوردمان با حوادث و اتفاقات پیرامونی دارد. از خود بپرسیم که جزو کدام دسته از افراد هستیم؟ کسانی‏که تسلیم حوادث می‏شوند؟ یا کسانی‏که از حوادث مختلفی که در زندگیشان به وجود می‏آید، ایجاد فرصت می‏کنند؟ آیا وقتی حادثة ناخوشایندی برای شما اتفاق افتد، سریعاً به دنبال چاره می‏افتید؟ یا اینکه ناامید و دلسرد و پریشان، تسلیم می‏شوید و زمین و زمان را عامل پیش‏آمدن آن می‏دانید؟ فی‏المثل، چرا دانشجو نمرة قابل قبول کسب نمی‏کند؟ آیا استاد و دانشکده و دانشجویان و خانواده و نظام آموزشی و دولت و .... مقصرند یا اشکال در خود دانشجو است؟ چرا فکر می‏کنیم در محیط کار خود فردی موفق نیستیم و درآمد مکفی کسب نمی‏کنیم؟ چرا می‏پنداریم همیشه با تشویش و اضطراب روبه‏رو هستیم؟ چرا گمان می‏کنیم شادی وشور را کمتر تجربه می‏کنیم؟ و ده‏ها چراهای دیگری که می‏توان در ابعاد خرد و کلان مطرح نمود. اعتقاد دارم که برای پاسخگوئی به تمامی ((چرا‏ها)) باید ابتدا خلقیات خود را کنکاش نمائیم و به چگونگی احساس و دید خود به محیط پیرامونی نظر افکنیم. اجازه دهید که به موضوع مورد مطالعه که همان چگونگی برخورد با حوادث بود، برگردیم. آیا ما به استقبال حوادث می‏رویم یا از آن گریزان و هراسناکیم؟ آیا تا کنون این‏گونه اندیشیده‏ایم هر حادثه‏ای که در زندگی ما رخ می‏دهد، دلیل و حکمتی دارد؟ شاید خیر و صلاح ما در آن بوده است. شاید منفعتی که از آن در آینده خواهیم دید، به مراتب بیشتر از نقصانی باشد که امروز فکر می‏کنیم با آن روبه رو شده‏ایم. شاید آن حادثه بتواند به ارتقاء و بلوغ فکری ما کمک کند و ما را مقاوم‏تر نماید. شاید آن حادثه به ما کمک کند که از آن طریق بتوانیم اطرافیان و فضای پیرامون خود را بهتر بشناسیم. شاید اگر آن حادثه اتفاق نمی‏افتاد، حوادث ناگوارتری که مقابله با آن‏ها به‏مراتب سخت‏تر می‏نمود، رُخ می‏داد. بنابراین اگر نگاهمان به حوادثی که در زندگی با آن‏ها روبه‏رو می‏شویم این‏گونه باشد، آنگاه درخواهیم یافت که حوادث، بخشی جدانشدنی از زندگی تک تک ما را تشکیل می‏دهند؛ و اصلاً زندگی بدون این‏گونه حوادث، سرد و بی روح و خشک و خسته‏کننده خواهد بود. تمامی لحظاتِ لذت بخشی که در زندگی ما پدیدار می‏گردند و ما از آنها مسرور و شادمان می‏شویم و تمامی زیبائی‏هائی که ما در اطراف خود مشاهده می‏کنیم و از دیدن و بودن با آنها لذت می‏بریم، بدون حوادثی که ما آنها را ناگوار فرض می‏کنیم، بی‏معنی می‏شوند. ما می‏توانیم در زمانی که با حادثه‏ای روبه‏رو می‏شویم، با تولید انرژی مثبت، آن‏را به یک فرصت قابل استفاده تبدیل کنیم. فرصتی که امکان پیدائی آن در غیر این صورت، برایمان ممکن نخواهد بود. پس همان‏طور که ملاحظه می‏کنید، بستگی دارد چگونه به مسایل نگاه می‏کنیم و به تولید چه انرژیی مبادرت می‏ورزیم. می‏توانیم در مقابل هر حادثه‏ای حالت تدافعی بگیریم، از آن گریزان شویم، نالان و مضطرب و پریشان گردیم یا به استقبال آن‏ها برویم و تبدیل به یک فرصت شیرین و خاطره‏انگیزشان نمائیم. آری؛ خلقیات ما این‏گونه ساخته می‏شوند که تماماً به ((خودمان)) بستگی دارد. مطمئناً با کمی صبر و ممارست، موفق خواهیم شد از تلخ‏ترین حوادث، شیرین‏ترین فرصت‏ها را بیافرینیم.

همیشه سبز و آفتابی باشید.