پیام شماره ۱۶۵

یاران همراه!

یکی از الزامات اساسی دموکراسی، رعایت ((حقوق بشر)) و احترام به حقوق طبیعی و قانونی تمامی آحاد مردم می‏باشد. متأسفانه طی اعصار مختلف، حقوق بسیاری از انسان‏ها در اقصاء نقاط عالم نادیده گرفته شده است و حکومت‏ها به بهانه‏های مختلف، فجایع مصیبت‏باری را در دل تاریخ به یادگار گذاشته‏اند در حالی‏که خود را در مقابل هیچ مرجعی پاسخگو نمی‏دانند. کشتار و قتل عام دسته‏جمعی فلسطینیان در صبراء و شتیلا توسط نیروهای تحت امر اسرائیل و شکنجه و قتل‏ مداوم مردم بیگناه و نیروهای مقاومت به‏طور روزمره توسط رژیم اشغالگر قدس، شکنجه زندانیان مسلمان در زندان گوانتانامو توسط نیروهای آمریکائی، کشتار دسته‏جمعی مسلمانان در بوسنی توسط نیروهای صرب و فجایع رقت‏انگیز  سربرنیتسا و رواندا دارفور در کنار زندانی و شکنجه کردن روشنفکران، دانشگاهیان، روزنامه‏نگاران و نویسندگان در بسیاری از کشورها توسط دولت‏‏های متبوع خود که به‏طور روزمره شاهد آن‏ها هستیم، تنها نمونه‏های کوچکی از نقض حقوق بشر هستند که سازمان‏های موجود حتی ((کمیسیون حقوق بشر)) هم نتوانسته‏اند اقدامات جدی و اصولی برای برخورد با آن، به‏عمل آورند و شاید همین مسئله باعث گردیده است که کمیسیون مزبور پس از شصت سال فعالیت از طرف اعضای سازمان ملل متحد منحل گردد.  

کمیسیون حقوق بشر در سال ۱۹۴۶ میلادی تحت نظارت مستقیم سازمان ملل متحد تشکیل گردید که از مهم‏ترین اقدامات و دست‏آوردهای آن، تبیین ((بیانیة حقوق بشر)) بود که دو سال بعد یعنی در دسامبر ۱۹۴۸ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید. اما اتخاذ روش‏های دوگانه در بررسی مسائل مربوط به حقوق بشر، تأخیر در برگزاری نشست‏ها جهت بررسی موضوعات حقوق بشر در کشورها، سیاسی شدن تصمیمات کمیسیون و استفادة ابزاری از آن توسط قدرت‏های بزرگ بالخصوص اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد، لازم‏الاجراء نبودن مصوبات کمیسیون در خصوص نقض حقوق بشر از سوی کشورها و مواردی دیگر موجب شد که ((شورای حقوق بشر)) به جای ((کمیسیون حقوق بشر)) با حداکثر آراء به تصویب اعضای سازمان ملل متحد برسد. بدین ترتیب شورای حقوق بشر موظف خواهد بود به طور دوره‌ای و مرتب، عملكرد حقوق بشر كليه كشورها را بررسی نماید و با اختیارات وسیعی که در اختیار خواهد داشت، با نقض حقوق بشر در تمامی کشورها به‏طور جدی و با صدور قطعنامه‏های لازم‏الاجراء، برخورد نماید. شورای مزبور فعالیت‏های خود را به‏طور رسمی و با حضور ۴۷ عضو  در نوزدهم ژوئن سال جاری در ژنو آغاز خواهد نمود. از جمله کشورهائی که با تشکیل ((شورای حقوق بشر)) مخالفت ورزید و به آن رأی منفی داد، اسرائیل بود و با نهایت تعجب، ایران همراه کشورهای بلاروس و  ونزوئلا به آن رأی ممتنع دادند!

تشکیل شورای حقوق بشر می‏تواند بارقة امیدی را در دل تمامی آزادی‏خواهان در اقصاء نقاط عالم ایجاد نماید و ضروری است که بسیاری از کشورها در قوانین جاری خود در برخورد با حقوق انسان‏ها تجدید نظر اساسی به‏عمل آورند که در این‏صورت امید می‏رود شورای مزبور با ابزاری که در اختیار خواهد داشت به دفاع از حقوق از دست رفتة انسان‏ها بپردازد. به‏نظر می‏رسد کشورهائی که با تشکیل شورای مزبور مخالفت ورزیدند و یا به آن رأی ممتنع دادند، در بررسی و کنکاش اولیة شورای حقوق بشر قرار گیرند، هرچند که با مطالعه‏ای اجمالی می‏توان دریافت که حقوق بشر در اکثر کشورهای مزبور به‏راحتی نادیده گرفته می‏شود و دولت‏های متبوع در مقابل نقض حقوق قانونی و طبیعی شهروندان خود در مقابل هیچ مرجعی در حال حاضر، پاسخگو نیستند. شاید تشکیل شورای مزبور بتواند رویة حاکم در بسیاری از کشورها را تغییر دهد. آیا این امر بالاخره امکان‏پذیر خواهد بود؟

همیشه سبز و آفتابی باشید!