پیام شماره ۱۶۴

یاران همراه!

امروز صبح که به دفتر کارم پس از قریب چهارده روز وقفه بازمی‏گشتم، با تمامی وجود زیبائی و طراوت بهار سبز و بارانی را در اندیشه و احساسم لمس کردم و خواستم که انرژی مثبت آن‏را نیز در روان شما جاری نمایم و آرزو نمایم که همگی پس از بازگشت از تعطیلات نوروزی با شادابی بیشتر و توانی والاتر و دستی فراختر و جسم و روحی سالمتر و ذهنی آماده‏تر به ساختن روزهائی بپردازید که تمامی لحظاتش سرشار از موفقیت و کامیابی و سرور و شادی و لبخند و امید باشد. باید بدانیم که ما خود معمار بنا و ساختمان زندگی‏مان هستیم که تمامی عمرمان را در آن می‏گذارنیم و هر لحظه‏اش را در کنجی از آن سپری می‏نمائیم. همیشه آرزو می‏کنم که ساختمان زندگی من در وسط باغی سرسبز و با درختانی سربه‏فلک کشیده، بنا نهاده شود تا هر از چندگاه، سفرة دلم را در کنار جوی آبی که از وسط آن می‏گذرد پهن نمایم و با نسیم و پرندگان درختانش هم‏آواز شوم. آیا تا کنون به این نکته اندیشیده‏ایم که هر کسی ساختمان عمر خود را به گونه‏ای می‏سازد و ((چگونه زیستن)) را در آن تمرین و تجربه می‏نماید و بنابراین، کمتر می‏توان شباهتی میان این‏همه بناهای رنگارنگ پیدا نمود. اگر از ((چگونه زیستن)) در بنای خود راضی نیستیم، بیآئید در سال جدید دستی به سر و روی ساختمانمان بکشیم و آن‏را بازسازی نمائیم، اطاقی را خراب کنیم و سالنی نو با مصالح مرغوب که از جنس ((عشق))، ((هدف))، ((امید))، ((پشتکار)) و ((صبر)) باشد، بسازیم. اگر از چیدمانش هم راضی نیستیم، تغییر دکوراسیون دهیم، تمامی رنگ‏های تیره را روشن نمائیم؛ پردة تمامی پنجره‏ها را از جنسی انتخاب کنیم که ((نور)) به راحتی بتواند از آن عبور نماید و ((اندرونی)) و ((بیرونی)) بنایمان را روشن کند؛ شاید هم بخواهیم وسائلش را عوض کنیم یا اگر نتوانستیم، حداقل جابجایشان نمائیم. به زیرزمین خانه‏امان هم حتماً سری بزنیم و غبارروبی کنیم و وسایل به‏دردنخور را به‏دور اندازیم. آری؛ باید حتماً در سال جدید فکری به حال ساختمانی که سالیان سال آن‏را با اعمال و افکارمان بنا نهاده‏ایم، بکنیم و اجازه ندهیم که گذشت ایام و حوادث گوناگون، ستون‏های آن‏را سست نماید تا درنهایت تخریب گردد و اثری از آن در روزگاران نماند!    

همیشه سبز و آفتابی باشید!