"يادگيري" مستمر و بدون وقفه، شرط لازم موفقيت است. منظور از يادگيري، حفظ مطالب درسي يا فراگيري بعضي از مهارت‏ها براي انجام كارهاي روزانه نيست كه البته آن‏هم بخشي از فرايند يادگيري محسوب مي‏شود.

منظور از يادگيري در اينجا قرارگرفتن در فرايندي است‏كه توانايي فرد را براي تفكر و تأمل در موضوعات يا رخدادها يا پديده‏هاي پيراموني افزايش داده و براي يافتن علت پيدايي هركدام، به‏دنبال دانش‏اندوزي و آموختن رفته تا بتواند در نهايت به‌ تغيير و اصلاح در رفتارهاي جاري خويش اهتمام ورزيده و به پايداري نسبي در تغييرات حاصل‏شده در رفتار و پندارش نايل آمده و توانايي‏هاي او را افزايش دهد تا زمينة قرارگرفتن در مسير موفقيتي پايدار همراه با آرامش مهيا شود.

يادگيري اگر از روي ميل و رغبت صورت گيرد، سبب نشاط روحي شده و چنان‏چه استمرار يابد، به عادتي شيرين تبديل مي‏شود كه ترك آن شايد به آساني امكان‏پذير نباشد. دانستن نادانستني‏ها، كشف مجهولات،‌ پي بردن به راز هستي، ديدن ناديدني‏ها و..... چشم دل و صورت را باز كرده و آن‏چنان تحول روحي در انسان به‏وجود مي‏آورد كه زيباييش به اندازة كل عالم خلقت است.

مقدمة عبادت و ستايش بندگان كه هدف خلقت را تشكيل مي‏دهد، يادگيري است و اگر به زيباترين صورت و كامل‏ترين وجه صورت نگيرد، رهرو مسير را به اشتباه طي خواهد كرد.

ديدن زيبايي‏هاي عالم و درك عميق آن در دل و جان، توسط يادگيري امكان‏پذير است؛‌ روزي‏كه براي نخستين بار چشم دل و صورت بر دنيا باز مي‏شود و اين‏همه زيبايي و شگفتي عالم در چشم و ضمير نقش مي‏بندند، كلاس يادگيري شروع به كار كرده و مهيج‏ترين اسرار خلقت را يكي پس از ديگري به انسان تعليم مي‏دهد.       

براي يادگيري، نخست بايد "احساس نياز" و ضرورت و اهميت آن‏را در خود بارور ساخته تا انگيزة كافي براي يادگيري مداوم همراه با تغييرات پايدار فراهم شود. سپس دورنما و افق‏هايي كه مي‏خواهيم آن‏ها را به‏دست آوريم، مشخص كرده و مسير حركت را براي خود كاملاً مشخص كنيم تا در فرايند يادگيري وقفه يا انحرافي پيدا نشود.

درواقع فردي كه در پي يادگيري مستمر است، هدف‏هاي والا، مشخص و قابل حصولي را در مقابل خود ترسيم كرده و با تلاش و ممارست فراوان سعي مي‏كند تا به آن‏ها دست پيدا كند.

نكتة قابل توجه در مسير يادگيري آنست كه در حد امكان، روان خود را از آلودگي‏ها پاك كرده و در كنار "سلامت جسماني"، از "سلامت رواني" نيز برخوردار شويم؛ چراكه عدم وجود اين دو به‏طور نسبي، مي‏تواند فرايند يادگيري را با وقفه و انحراف مواجه ساخته و بنابراين، ما را از مسير موفقيت دور سازد. بايد هرگونه، ترس، نااميدي، دلسردي، تشويش و دلهره و اضطراب، افسردگي و دودلي را از خود دور ساخت.

بايد ذهن را با اعتماد به نفس بالا براي يادگيري آماده كرد. براي اين‏كار لازم است كه ابتدا باور كنيم كه "مي‏توانيم" ياد بگيريم و سپس تلاش خود را آغاز كرده و بدون وقفه و توقف، يادگيري را قدم به قدم همچون طفلي كه متولد مي‏شود و از همان آغاز تولد به دنبال يادگيري است، آن‏را هدفمند، دنبال كنيم.

در فرايند يادگيري، عادت كنيم كه مطالب مهم را بنويسيم تا در مواقع ضرور، به آن‏ها مراجعه كرده، مورد استفاده قرار دهيم.

اين‏كه گفته شد يادگيري بايد هدفمند باشد، به اين معناست كه اولويت‏هاي مهم را مشخص كرده و با طبقه‏‏بندي آن‏ها، از مهم‏ترينشان شروع كنيم. بايد در مسير يادگيري با گام‏هاي محكم و استوار قدم گذاشته و هرگز از شكست و زمين‏خوردن، "ترسي" به دل راه ندهيم. ترس و دودلي، از دشمنان سرسخت يادگيري هستند. ترس، اعتماد به نفس را زايل كرده، قدرت يادگيري را در فرد كاهش مي‏دهد.

براي يادگيري، لازم نيست كه از موضوعات سخت و مشكل شروع كنيم و بهتر است كه در حد استعداد و نياز، مطالب مورد علاقه و قابل فهم را انتخاب كنيم. به ياد داشته باشيم كه براي رسيدن به دوردست‏هاي آرزو، از گام‏هاي كوچك شروع كنيم. برداشتن گام‏هاي كوچك، توان ما را براي برداشتن گام‏هاي بلندتر فزوني خواهد داد و ما را آمادة پروازهاي بلند در سرزمين‏هاي دور آرزوهاي شيريني كه تمامي قابل دست‏يابي هستند، خواهد كرد.

كسي كه انديشة يادگيري مستمر و هدفمند را در خود بارور كرده است، ذهني آماده براي فهم جهان پيراموني پيدا خواهد كرد و آن‏گاه به رموز موفقيت يكي پس از ديگري آگاه شده و با آرامش و اطمينان در مسير زندگي قدم مي‏گذارد. قدم‏هايي كه هر كدام مملو از موفقيت و پيروزي‏اند و درواقع، چنين فردي هرگز با شكست و نااميدي همداستان و همساز نخواهد شد.