در ميهماني خدا،‌ عشق‏بازي، حس و طراوت ديگري دارد. حسي كه كمترين بخش از نشئة دنيا قادر به فهم آن‏ست و طراوتي كه عالم ماده كمتر مي‏تواند آن‏را حس كند و اگر صورت و ظاهري از هر دو در دنيا وجود دارد،‌ براي درك عالم برتر است.

صورتي كه انسان‏ها مي‏خواهند آن‏را در ايام خودساختة دلدادگي و دلبري چون "ولنتاين" يا "سپندارمذگان" در بوم دنيا به تصوير كشيده، بخشي از شكوه و عظمت و زيبايي و عشوه‏گري و لطافت آن‏را در عالم نفس درك كنند.

ژرف‏نگري در صورت دنيا اما، خبر از عشق‏بازي تمامي مظاهر خلقت با يكديگر مي‏دهد، كه فهم چنين دلبري و دلدادگي را بايد در تكامل و هم‏زيستي عاشقانة آن‏ها كه به‏راستي نمادي متعالي از عبادت و پرستش معبود است، جستجو كرد.

نمادي كه در:

عشق‏بازی پروانه با پرچم‏ گل ِکاشی سقاخانة آرزوها؛

و طپش قلب عاشق با ضربان نبض پرندة مهاجر در سحرگاهان؛

و جیک‏جیک گنجشک‏های درخت همیشه سبز بر سرشاخه‏هاي درخت انتظار براي ديدن رخ يار؛

و دیدن موسیقی حرکت موهای سر عاشق در نسیم صبحگاهی براي دلبري از معشوق؛

و دلبری نوای پرنده‏های دشت لاله‏های واژگون براي شنيدن صداي معبود؛

و شنیدن صدای شكوه شقایق‏هاي طناز براي درك زيبايي يار؛

و درک لطافت و طراوت شبنم مهتاب براي حس لطافت معشوق؛

و حس حضور دل عاشق منتظر براي فهم دوست؛

و فهم عشوة نیلوفر تالاب مرغان مهاجر براي دل‏بردن از يار؛

و .....

و حس بوی بیابان‏های بی‏کس و تنها براي فهم حضور معشوق؛

و فهم عطر پیالة می‏فروش مهر و محبت براي پاكيزگي روح و روان؛

و.....

هويدا است.

آري، تمامي مظاهر عالم در عشق‏بازي مستمر با يكديگرند؛

عشق‏بازي سنگ صبور و منتظر نهر با آب خروشان و مغرور

عشق‏بازي ماه طناز و عشوه‏گر با تاريكي آسمان