............در دلي كه سرشار از اميد و واژه‏هاي دلدادگي و محبت است،‌ روح آرام گرفته،‌ چشم سر به‏جز زيبايي و نيكي و لطف و عشق، چيز ديگري را نمي‏بيند. به‏راستي در چنين دنيايي، چگونه زيستن معني پيدا كرده، ظرايف خلقت و بودن هويدا مي‏شود. دنياي پر از رمز و رازي كه هر لحظه‏اش مملو از نشاط و شور و اميد است اگر بتوان گوش جان را با موسيقي اسرارآميز خلقت آشنا كرد و با آن شاد زيست و بالعكس، چون گوش جان نشنود و دل را زنگار دنيا پر كند، زندگي تار شده، اندوه و فغان سر خواهد كشيد. هميشه گفته‏ام، روح چون خسته شود، تن خسته مي‏شود؛ پس تن خسته را همچون روح خسته، بايد با طراوت واژه‏هاي دلدادگي و عشق شستشو داد تا آرام شود. آيا به راستي تا كنون از خويش پرسيده‏ايم،‌ چگونه و چقدر زندگي كرده‏ايم و ظرف زندگاني خود را از چه عناصر و واژه‏هايي پركرده‏ايم؟ آيا در دل ما واژه‏هاي دلدادگي و محبت و عشق موج مي‏زند يا رواني آكنده از كينه و حسادت و تنگ‏نظري و.......... داريم؟.................