..........براي رسيدن به معشوق،‌ عاشق بايد عطش داشته باشد و‌ هرگز سيراب نبوده تا ميل راز و نياز پيدا كند و به گدايي در كوي يار و طلب لطف از سوي او دو زانو بر آستانش بنشيند. عاشق آگاه است كه براي رفع تشنگي تنها بايد از مي يار بنوشد و روز و شب را در ميخانة معشوق سكني گزيد؛‌ چراكه عاشق مست و خمار مي‏داند دنيا در كمين است تا مستي يار از سر برون كرده، جسم تشنه و گرسنه را با وسوسة دنيا پر كند. اگر همه مي‏دانستند كه تنها راز و نياز با يار است كه كيد و نقشة دنيا را بي‏اثر كرده، دل را خانة يار مي‏كند تا فقط يار در آن نشسته، هوس دنيا بيرون مي‏رود، آن‏گاه آرامش ابدي بر تمامي دل‏ها حكمفرما مي‏شد...................