..............وقتي چشم دل باز شود و انسان قادر به درك ناديدنيهاي چشم سر شود، غم و شادي برايش يكي شده و هر دو نشانهاي براي يافتن خانة دوست ميشوند. نشانهاي كه بزرگان هميشه و همه جا بدنبالش ميگردند؛ در دشت و صحرا. در ميدان نبرد و در ميدان عبادت و بندگي. در خواب و بيداري. در مستي و هوشياري. همه به دنبال يافتن نشانهاي از خانة دوست هستند تا ملاقات با يار فراهم شده و لحظة ديدار نزديك شود...............