پیام شمارة ۱۳۸

یاران همراه!

سخنان دیروز ریاست جمهوری که سراسر از شعارهای عامه‏پسند بود، آغازگر تحولی جدید در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران محسوب می‏گردد. از یک منظر، سخنان مشارالیه احیاءکنندة غرور و عزّتی بود که بسیاری از مردم کشورهای درحال توسعه من‏جمله ایران، طی دو قرن گذشته از کف داده‏اند و به‏واسطة عقب‏افتادگی صنعتی و دورافتادن از قافلة توسعة اقتصادی که هر روز فاصله‏اشان با دنیای آزادِ صنعتی بیشتر می‏شود و کشورهای توسعه‏یافته نه‏تنها کمکی به کاهش چنین فاصله‏ای نمی‏کنند، بلکه با ترفندهای دقیق دیپلماسی و حتی تهدید نظامی، شکاف میان جوامع عقب‏نگه‏داشته و پیشرفته را فزون‏تر می‏نمایند، ملل درحال توسعه با چنگ و دندان و تلاشی خستگی‏ناپذیر، اهتمامِ ورود به دنیای نوین را در سر می‏پرورانند. امّا از منظری دیگر، سخنان آتشین روز 22 بهمن، ((اعلان جنگ)) کاملاً واضحی بر علیه همان دنیای پیشرفته‏ای بود که بسیاری از ملل محروم، کینة ابراز آن‏را سالیانی مدید در دل داشته‏اند ولی عقل سیاسی یا تدبیر معیشتی آن‏ها مانعی برای ابراز عقیده محسوب می‏شد یا این‏که اصلاً به‏واسطة قلّت توان نظامی و سیاسی، جرأت بیانش را هرگز پیدا نکرده بودند. ظاهراً قرار است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، زبان مردم کشورهای درحال توسعه‏ای باشد که با هزینه‏ای که بر ملّت ما تحمیل خواهد شد، خواهان پیشرفت اقتصادی و اجتماعی و ورود به دنیای آزاد هستند. هزینه‏ای که معلوم نیست آیا کشور ما را با جنگ و خرابی و محنت و عقب‏افتادگی بیشتر مواجه خواهد کرد یا تلاشی حساب‏شده برای طی مسیری ((میان‏بر)) جهت قرارگرفتن در قافلة توسعة اقتصادی دنیای نوین، خواهد بود. اگر موارد فوق تنها دلائلی از ذهنی خردگرا باشد و با اندیشة رهبران سیاسی کشور مطابقت نکند، آیا با توجه به پیشینة رفتار اعتقادی آن‏ها می‏توان گفت که نودولتیان می‏پندارند که ایجاد بحران و مخاصمه با دنیای مستکبر، تنها به‏دلیل تعجیل در ظهور حضرت صاحب‏الامر است؟   

همیشه سبز و آفتابی باشید!