پیام شمارة 301
یاران همراه!
28 سال پیش که خبر فرار شاه از تمامی خبرگزاریهای جهان در 26 دیماه 1357 باشگفتی مخابره شد و کمتر از یکماه بعد، امام خمینی (ره) برای ساختن جامعهای نوین و ازبین بردن مظاهر ظلم و استبداد و خفقان و سانسور و بیعدالتی نظام پیشین، در 12 بهمنماه با عنایت پرودگار پا به عرصة وطن نهاد، شکوفة آزادی و امید به فردایی بهتر در دل قاطبة ملت ایران جوانه کرد، چراکه قرار بود ریشههای هفت اصل ایمان، رفاه، آزادی، وطندوستی، عدالت، مشارکت و عشق در 22 بهمنماه آبیاری شده و در آیندهای نهچندان دور در جامعه نهادینه شوند. ایام دهة فجر انقلاب است و در تمامی سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از ویژگیها و خاطرات و حماسهها و رشادتها و ایثار و ازخودگذشتگیها و شهامتها و شهادتهای آن ایام حرفهای فراوان بهمیان رفته و تحلیلهای مختلفی ارائه شده، بهگونهای که ممکن است تکرار را در لابلای بسیاری از آنها حس و مشاهده کرد. اینگونه هم باید باشد چراکه هر کشور روز مخصوص و ملیای دارد که به جشن بنشیند، از خاطراتش بگوید و اصول و شعارها و آمال و خواستههای ملت را واگوید تا شاید اگر انحرافهایی از مسیر اولیه بهچشم آیند، تدبیر شوند. در چنین ایامی اندیشمندان و پیروان راستین انقلاب اسلامی ضرورت دارد با تیزبینی و هوشیاری، تفکر و تأمل نمایند که آیا شکوفة آزادی و امید به فردایی بهتر بهبار نشسته و آیا هیچکدام از اصول ایمان، رفاه، آزادی، وطندوستی، عدالت، مشارکت و عشق در جامعه تحقق یافتهاند؟
همیشه سبز و آفتابی باشید.
