پیام شمارة ۲۵۰

یاران همراه!

یکی دیگر از رموز موفقیت، "جهانی اندیشیدن" است. انسان‏هائی که از وسعت دید برخوردارند و تنها محیط پیرامون خود را نمی‏بینند و شعاع نگرش خود را تا دوردست‏ها امتداد می‏دهند، نسبت به افراد دیگر از زندگانی بهتر و موفقیت‏آمیزتری برخوردارند. جهانی فکرکردن باعث می‏شود بسیاری از تنگ‏نظری‏ها و بخل و حسادت‏ها نسبت به اطرافیان به‏کلی زایل شوند و هرقدر زاویة دید باز و تفکر جامع و جهانی‏ شود، دنیای پیرامونی و تمامی ویژگی‏های آن، کوچک‏ و حقیر خواهند شد و روح، تمایل پرواز به دوردست‏ها را پیدا خواهد کرد، در این حالت است که تمامی رذایل زشت غیرانسانی از انسان دور می‏شوند و جای آن‏را صفات متعالی پرخواهد کرد. کسانی‏که در اضطراب مداوم به‏سر می‏برند و از حالات روحی پریشان و افسرده برخوردارند، درحقیقت مشکلات و گرفتاری‏های خود را معادل جهان می‏بینند، غافل از آن‏که اگر دید خود را گسترش دهند و از فضای خانواده، مدرسه، محل کار و به‏طور کلی جامعه‏ای که در آن زندگی می‏کنند، بیرون آیند و خود را بخشی از تمامیت هستی لایتناهی که پایانی بر آن متصور نیست، بدانند؛ آن‏گاه بزرگترین مشکلات به سنگینی پرکاهی می‏شود و به‏راحتی قادر خواهند بود مؤثرترین راه‏حل‏ها را برای درمان معضلات پیدا کنند. جهانی اندیشیدن، یعنی خود را و اندیشة خود را مرکز دنیا ندانیم و اعتقاد داشته باشیم که انسان‏هائی دیگر با تفکرات متعالی در سراسر عالم وجود دارند که ما نسبت به آن‏ها بیگانه‏ایم. جهانی اندیشیدن یعنی آزاد اندیشیدن که در آن شناخت، خودباوری و عزت نفس وجود داشته باشد. دراین‏صورت، آمادگی کامل برای درک حقیقت متعالی فراهم خواهد شد و مبارزه‏ای بی‏امان برای رسیدن به حقیقت، سراسر وجودمان را دربر خواهد گرفت. مبارزه‏ای که همیشه و در تمامی عمرمان، با ما خواهد بود و از ما انسانی جهانی خواهد ساخت.  کسی‏که جهانی می‏اندیشد، هیچ‏گاه زیربار ظلم و تبعیض نمی‏رود و هرگز از ابزار سلطه و ستم برای رسیدن به موقعیت و قدرت بهره نمی‏جوید؛ چراکه، تمامی ستمگران و زورگویان، خود را مرکز عالم و همیشه باقی می‏پندارند و ضمن انکار یگانگی نظام هستی و عدم هماهنگی با آن، نسبت به عوالم دیگر بیگانه‏اند. درواقع، دنیای امروز نیازمند وجود انسان‏هائی است‏که جهانی بیاندیشند و تنها به‏فکر خود نباشند، بلکه سودای جهان را درسر به‏‏پرورانند. این افراد، "هستی" را هماهنگ و یگانه می‏بینند و کل عالم را بدنة واحدی می‏دانند که باید تمامی اجزایش با هماهنگی و یگانگی به آن متصل شوند. چنین است که دایم، خود را در غم و شادی دیگران، شریک می‏دانند و با تمامی وجود، خدمت به تمامی عالمیان را وظیفة اصلی خود محسوب می‏کنند. بدین‏ترتیب تمامی اعمال، رفتار و گفتار آن‏ها در راستای هماهنگی و یگانگی با عالم خلقت صورت می‏گیرد و اختلافات مختلفی (نژادی، مذهبی، فرهنگی، جغرافیائی و.....) که به‏اجبار میان انسان‏ها پدیدار شده‏اند، تأثیری در عملکرد آن‏ها ندارد، چراکه معتقدند چنین اختلاف‏هائی، خواسته و انتخاب هیچ‏یک از آدمیان نبوده است و به‏دلائلی بر آن‏ها تحمیل شده است؛ پس تمامی انسان‏ها را "تنی واحد" می‏بینند و هیچ‏کسی را بر دیگری برتری نمی‏دهند. جهانی اندیشیدن یعنی رستن از خود و تمایلات فردی و بنابراین خود را در تمامی عالم دیدن و حرکت خود را با حرکت کائنات تنظیم کردن. حالت کاربردی مباحث مذکور آنست که هرکس در هر موقعیتی که قرار دارد، تنها به فکر منافع شخصی نباشد و منافع دیگران را نیز مدنظر قرار دهد و پس از مدتی، سعی کند زاویة نگرش خود را آن‏چنان گسترش دهد که تمامی اعمال خود را در راستای منافع جهانی تنظیم کند. اعتقاد برخی برآنست که چنین افرادی محدود هستند و انبیاء، امامان و حداکثر مصلحان را دربرمی‏گیرند، درحالی‏که اعتقاد این نوشتار برآنست که همه در هر سطح و موقعیتی که باشند، می‏توانند "جهان‏اندیش" باشند و تمرین جهانی اندیشیدن کنند و صفات متعالی جهانی اندیشیدن را در ضمیر خود بارور سازند. دراین‏صورت، نه‏تنها هر فرد با موفقیت انکارناپذیری در تمامی فعالیت‏های روزمره مواجه خواهد شد و همچنین، آرامش و رفاه تک‏تک اعضای جوامع فزونی خواهد یافت، بلکه صلح و امنیت نیز بر کل جهان مستولی خواهد شد و منازعات میان کشورها به‏پایان خواهد رسید. در مکتب "جهانی اندیشیدن"، تمامی مذاهب درکنار هم قرار می‏گیرند، کلیة نژادها با یکدیگر آشتی می‏کنند، همة فرهنگ‏ها و سنت‏های گوناگون اقوام مختلف، در صلح و تفاهم، زندگی مسالمت‏آمیز اختیار خواهند کرد و آرامش توأم با لذت از گوناگونی، بر جهان مستولی خواهد شد.     

همیشه سبز و آفتابی باشید.