پیام شمارة ۱۴۶

 یاران همراه!

امروز ۲۳ محرم است و بسیاری از شیفتگان اباعبدالله خود را برای برگزاری ((دهة سوّم)) آماده کرده‏اند. به‏راستی ((پیام)) این‏همه مراسم باشکوه برای سالار شهیدان چیست؟ اگر با فلسفة قیام امام حسین (ع) آشنا شویم، درس‏های زیادی را از آن می‏توانیم بیاموزیم. ((بخش اندکی)) از آن‏چه‏که من آموخته‏ام، به‏قرار زیر است. حرکت پرشور کربلا، در وهلة نخست به ما چگونه ((دیدن)) را آموزش می‏دهد. امام حسین قبل از آن‏که یاران و خویشان خود را روانة ((میدانِ تکامل)) نماید، ((فنِ دیدن)) را به یاران خود آموزش داد تا بتوانند از یک‏طرف زیبائی خلقت و از همه مهم‏تر عشق و محبت به انسان‏ها را درک و فهم کنند تا به موفقیت، کامیابی، امید و سلامتی دست پیدا کنند و از طرفی دیگر، ((حقیقتِ مبارزه‏ای)) که اختیار نموده‏اند، با چشمِ دل ببینند. آیا ما نیز ((فنِ دیدن)) را آموخته‏ایم؟ آیا تا کنون به صورت یاران و اطرافیان خود با دقت نگریسته‏ایم؟ آیا دوستان خود را همیشه یک‏جور ((می‏بینیم))؟ آیا واقعاً تا کنون، زیبائی، عشق، محبت، ایثار و از خودگذشتگی، لطافت و پاکی، معصومیت، یکی بودن و همبستگی تکامل یافته‏ای را که در چهرة همة انسانهاست، و ((حسین)) با مبارزة خود می‏خواست همة آن‏ها را به ما نشان دهد، ((دیده‏ایم))؟ آیا همین نگرش را به جهان پیرامون خود داشته‏ایم؟ آیا واقعاً آن چیزی را که با چشمان خود می‏بینیم، قبول داریم؟ یا این‏که معتقدیم بسیاری از واقعیت ها را نمی‏توان با ((چشمِ صورت)) دید و باید ((بصیرت)) داشت؟ امام حسین (ع) چشمِ صورت را با بصیرتِ دل درهم می‏آمیزد و رفتارِ تمامی یاران خود را در طول تاریخ بشریت، نظاره‏گر است. ما نیز باید بدانیم تا زمانی‏که خود را در جسم فیزیکی محبوس کرده‏ایم، امکان ((دیدن)) برایمان مهیا نخواهد شد و مشکلات زندگی آزارمان خواهد داد. بیرون رفتن از جسم فیزیکی، ما را به ((دنیایِ دیدن)) رهنمون می‏سازد. باید یاد بگیریم که تمامی چیزهای غیرضروری را از زندگی خود حذف کنیم تا قادر به ((دیدن)) شویم. شخصی که بتواند ((ببیند))، دیگر به همة مسائل مادی بی‏علاقه می شود و فقط به دنبال کشفِ شهود و عالم عشق است. همان‏طور که مولای ما این‏گونه رفتار کرد و فلسفة ((شهادت)) را چنین تفسیر نمود. خود را از ((دنیا)) آزاد کرد تا طریقة ((دیدنِ)) آزادگی را به انسان‏ها بیاموزد. او به ما آموخت که در مقابل مشکلات زندگی نباید سرتعظیم فرود آوریم، بلکه به‏روشنی آن‏ها را ((ببینیم)) تا این‏که قادر گردیم، مفهوم ((مبارزه)) را همیشه الگوی خود در زندگی قرار دهیم. مشکل از این جا شروع می‏شود که ما تمامی چیزهائی را که در زندگیمان اتفاق می‏افتند، حقیقی می‏پنداریم و به محض برخورد با رویدادی ناگوار، دچار اضطراب، دلهره و تشویش، غم و اندوه و عصبانیت و دلسردی می‏شویم. در حالی‏که اگر به ((غیر حقیقی بودن)) و ((بی‏اهمیت بودن)) آنها واقف گردیم، دیگر با زندگی در ستیز نخواهیم بود و از امروز و ثانیه هائی که در آن به سر می‏بریم، به شدت لذت خواهیم برد و ((مبارزة)) خود را برای دوست داشتن، محبت و خدمت به انسان‏ها، ملاقات با شعور لایتناهی و نهایتاً ((انسانی بهتربودن)) انجام می‏دهیم. او به ما می‏آموزد که باید بتوانیم با تمامِ جسم و تمامِ هستی خود، ((دیدن)) را تجربه کنیم، آنگاه با دنیای ناشناخته‏ای آشنا خواهیم شد که در آن به ((هوشیاری)) خواهیم رسید و تمامی اندوه و تشویش و منیّت‏هایمان به یکباره از میان خواهند رفت و با ملاقات با شعور لایتناهی، عشق و محبت و ایثار، سراسر وجودمان را لبریز خواهد نمود. ملاقات با شعور لایتناهی و خرد برتر، ما را به افق‏های شگرف و تازه‏ای وارد می‏سازد که برایمان صلح و آرامش درونی به ارمغان خواهد آورد. در این حالت تمامی مرزهای پوچی که طی سالیان، میان خود و دیگران کشیده‏ایم، از میان خواهند رفت و نه تنها به همة انسان‏ها، بلکه به همة کائنات متصل خواهیم شد. امام حسین (ع) به ما آموخت که با ((دیدن)) می‏توانیم ((هویت)) خود را تغییر دهیم و با هویتِ جدید، دیگر خود را برتر از انسان‏های دیگر نخواهیم دید و در میدان مبارزه، سعی در تحمیل عقاید و سلیقه‏های خود به دیگران نخواهیم داشت. او به ما نشان داد که از طریق ((فنِ دیدن)) همة انسان‏ها را در یک مسیر خواهیم دید و جهت حرکت همة آنها را به ((مبدأ هستی)) به وضوح مشاهده می‏کنیم. ((امام)) با فلسفة شهادت، ((فنِ دیدن)) را تفسیر نمود و به ما یاد داد که به بخش والاتر وجود خود، آگاهی یابیم تا بدین‏وسیله احساسات غیرضرور و تعلقات دنیوی را در خود از بین ببریم تا قدرت بیشتری برای ((مبارزه)) و رویاروئی با شعور لایتناهی پیدا نمائیم. سالار عاشقان به‏راستی به ما آموخت که با ((دیدن))، همة وجودمان، ((عشقِ)) یکپارچه خواهد شد.

همیشه سبز و آفتابی باشید!