موضوع: دوشنبه بیستم مهر 1388

پيش‏درآمد

"چند سال پيش، دنياي مجازي دوست جوان و فرهيخته و انديشمندي را از عالم غيب به من معرفي کرد که به راستي دوستي با وي موجب افتخار و مباهاتم است. نخستين باري که در دفتر کارم او را با دسته گلي زيبا ملاقات کردم، چهره‏اي سترگ داشت با موهاي مشکي بلند که آن‏ها را از پشت بسته بود. فکر مي‏کرد که از ديدن چهره‏اش متعجب شوم، اما او نمي‏دانست که چهره‏اش هماني بود که قبل از ديدنش در ذهن تجسم کرده بودم. اين‏را به او نگفتم اما واقعيت داشت. راستي و صداقت در کلمات و رفتارش موج مي‏زد و انديشه والا و بکرش مرا به شدت تحت تحسين قرار مي‏داد..................... به تازگي مقاله‏اي بلند برايم فرستاده که بسياري از واژه‏هايش برايم آشنا و مانوس‏اند، تو گويي از ذهن و دهان من جاري مي‏شوند. مثل من عادت به کم نوشتن ندارد و مي‏خواهد هر چه در ذهن دارد، تند و سريع بر روي کاغذ آورد، شايد هم همچون من، دلش براي لحظه‏اي شور مي‏زند که ديگر براي نوشتن دير باشد،‌ پس تا دير نشده، بايد همه را بنويسد....................... امروز بياييم با هم انديشه‏اش را مرور کنيم که حرف دل بسياري از متفکران و دل سوخته‏گان است."

به نام خدواند راستگویان و شهدا

سلام  جناب استاد:

امیدوارم که این ایام با همه سختی‏هایی که بر ما و شما می‏گذرد، برایتان آنقدر قابل تحمل باشد که بتوانید اندک انسان‏های نادانی را که به حق نمی‏دانند چه می‏کنند و چه می‏گویند را نیز تحمل کنید. چه اینکه به یاد دارم که من نیز جزء همین فحاشان و نادان‏ها بودم، اما امروز با اتکا به قرآن و نهج البلاغه و با کمک نوری که از جانب نوشته‏های شما بر مسیر حرکتم افتاد، می‏دانم که چه کنم، چه گونه فکر کنم و به کجا به عنوان هدف والایم نگاه کنم. لذا این نامه را برای شما، اما خطاب به آن دسته که در پست پیشین وبلاگتان صحبتشان شد نوشته‏ام تا اگر مایل بودید آن‏را منتشر نمایید.

جناب استاد، این روزها با مطالعه دقیق‏تر اندیشه‏های شرق و غرب به نتیجه‏ای جالب رسیدم که نمی‏دانم آن را دروغ پردازی متفکران دینی خودی بنامم یا نادانی عمیق ایشان. این آقایان عنوان می‏کنند که: ...........

براي مطالعه تمام مقاله، «ادامة مطلب» را در پايين همين صفحه كليك كنيد.