وسوسة دنيا تمام ناشدني است؛

و دل را كه بايد خانة يار باشد، به اجارة مهتاب اندوه و جذبه‏هاي نفس ترك‏خوردة دنيا رفته؛

و گويي ساز مطربِ هوس و طعم ميِ نفس، هميشگي و جاودانه است.

بر بلنداي يك هوس

دل افتاده از نفس!

اما خانة دلي را كه از دوست نشاني يافته است، بايد در فرصت سبز زندگي با عشق يار آذين‏بندي كرد؛

و شبنم نوازش يار را بر حيات دو روزه پاشيد تا خواب طلايي دل تعبير شود.

دل را بايد از ساية شوم افسوس و دريغ نجات داد؛

و دام غمي كه ساليان در حجره‏هايش مأوا گزيده، پاره كرد؛

و آزاد و آرام در درة آفتابي و سبز يار،‌ به انتظار خورشيد نشست؛

و از لب يار، طعم خوش اشراق نوشيد؛

و سرشار از عشق و اميد، در دشت سبز لبخند يار، شقايق را بوئيد؛

و خود را از تنهايي ژرفي كه شيطان به ارمغان مي‏آورد، رهانيد.

در سراي يار:

هرچه هست آزادگي است و تماشاخانه‏اي از نور و نشاط و زيبايي و توكل و اميد.

در سراي يار:

جهانِ غمزده و افسرده و نالان،‌ تنهاست و بي‏ياور و بي‏بو و بي‏كس و خسته و ضعيف و مرده.

در سراي يار:

خورشيد فروزان است و ماه طناز و ناهيد زيبا.

در سراي يار:

ستاره‏ها عطر اميد و پويايي بر دل‏ها مي‏ريزند و رؤياها را تعبير كرده، آرزوها را عينيت مي‏بخشند.

دل كه در انتظار خورشيد باشد،‌ عاشق مي‏شود.

دل كه عاشق شد، بيدار مي‏شود.

دل كه بيدار شد،‌ هوشيار مي‏شود.

دل كه هوشيار شد، بينا مي‏شود.

دل كه بينا شد، با صفا مي‏شود.

دل كه با صفا شد، با حيا مي‏شود.

دل كه با حيا شد، بصير مي‏شود.

دل كه بصير شد، حكيم مي‏شود.

دل كه حكيم شد، كريم مي‏شود.

دل كه كريم شد،‌ رحيم مي‏شود.

دل كه رحيم شد، تسليم مي‏شود.

دل كه تسليم شد، غني مي‏شود.

دل كه غني شد، بسيط مي‏شود.

دل كه بسيط شد، انيس مي‏شود.

دل كه انيس شد، فنا مي‏شود.

دل كه فنا شد، بقا مي‏شود.

دل كه فنا شد،‌ عاشق منتظر مي‏شود.

دل كه عاشق منتظر شد، يار مي‏شود.

دل كه يار شد، او مي‏شود،‌ يعني بقا مي‏شود.

*

عقل

در گردابة مهتاب و هوس

دل

در شبستان اشراق ني مي‏زند

عقل

در خرقه مهتاب هوس مي‏پوشيد

دل

در اشراق شبستان مي‏ناليد

ميان غريق و نجات

يك آه است

آن سوي فهم‌

سازي دگر مي‏زند

به خاك افتاده

فهم سنگ را مي‏نوشم

چهرة محراب

از گوشة‌ چشم سر مي‏زند

آبي آسمان

نقش رخ يار مي‏كنم

گودال نارس آرزوها

ترديد بر دل مي‏زند

*

با نسيم سحري

پلك رؤياها سنگين مي‏شوند

در همان لحظة پوچ

از خواب ترديد بيدار مي‏شوم

*

عشق را مي‏شنوم

هوس

با مشتي كابوس هم‏سفر است

راهي در هيچ

پوچي در مشت

-انگار گورستان را مي‏گويم-

آمدم از كنج دلم

به تماشاي چشمة اشك

غرق در انديشة‌ شوق

سيراب از نشئة شك.

*

بايد رفت

ماندن بيهودگي است

پرسه در دشت هوس

آوارگي است.

*

تمناي وسوسه

موج شوق مي‏برد بر باد

حديث دل

ديو هوس مي‏برد از ياد.

*

بازي‏هاي كودكانه

فريب دنياست

لحظه‏هاي دراز

عمر شاپرك است.

*

دل كوه

باز شد از چهرة ماه

شكوفه

بر برگ خنديد

دل

کهسار شده باز ز روئيدن ماه

آمدم در کنج دل

تا چشمه اشک روان

*

بايد رفت

اين‏جا تنهايي محض است

بايد رفت

پرسه در دشت هوس آوارگي است

ندا آمد

اين‏جا ساية دانايي است

بايد رفت

در انتظار يار نشست

بايد رفت

معشوق منتظر است.

*

براي رسيدن به معشوق؛‌

عاشق بايد عطش داشته باشد؛

و‌ هرگز سيراب نبوده تا ميل راز و نياز پيدا كند؛

و به گدايي در كوي يار و طلب لطف از سوي او دو زانو بر آستانش بنشيند.

عاشق آگاه است كه براي رفع تشنگي تنها بايد از مي يار بنوشد؛

و روز و شب را در ميخانة معشوق سكني گزيد؛‌

چراكه عاشقِ مست و خمار مي‏داند:

دنيا در كمين است تا مستي يار از سر برون كرده، جسم تشنه و گرسنه را با وسوسة دنيا پر كند.

اگر همه يقين مي‏داشتند كه:

تنها راز و نياز با يار است كه كيد و نقشة دنيا را بي‏اثر كرده، دل را خانة يار مي‏كند؛

تا فقط يار در آن نشسته، هوس دنيا از دل برون رود؛

آن‏گاه آرامش ابدي بر تمامي دل‏ها حكمفرما مي‏شد.

  (( برگرفته از کتابم تحت عنوان: "عشق يار"))

پروفسور Greg Mankiw استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد در وبلاگ خود (آدرس وبلاگ را در رديف 42 لينك‏هاي تخصصي مي‏توان پيدا كرد)، دانشكده‏هاي اقتصاد دانشگاه‏هاي ممتاز آمريكا را رتبه‏بندي و نام 15 دانشكده طراز اول را فهرست كرده است.

3-  داشتن ايمان و توكل: تجربه نشان داده است كساني‏كه از ايمان قوي برخوردار باشند و در تمامي مراحل زندگي به ارادة برتر توكل كنند، بهتر مي‏توانند هدف خويش را تعيين نمايند. ايمان و توكل از انسان،‌ مبارزي خستگي‏ناپذير ساخته و او را براي رسيدن به هدف‏هاي مطلوب و تأثيرگذار ياري مي‏رساند. به‏‏طور قطع،‌ در فرايند انتخاب هدف، مشكلات و موانع متعددي پيش روي انسان قرار مي‏گيرند،‌ تا جايي كه ممكن است ما را از رسيدن به هدف بازداشته يا دلسرد و بي‏تفاوت كند. اما هرقدر ايمان و توكل آدمي قوي‏تر باشد، مبارزه با مشكلات برايش آسان‏تر و بلكه دلچسب‏تر مي‏شود. "ارنست همينگوي" عبارت جالبي دارد؛‌ او مي‏گويد:‌ "مبارزه با مشكلات ما را به هدف نزديك ساخته و اجازه نمي‏دهد كه افراد سرسري و سطحي شوند."

بايد توجه داشته باشيم كه هدف هر كس، ريشه در نگرش، جهان‏بيني و به‏طور كلي اعتقاداتش دارد و به‏سختي مي‏توان هدف و ايده‏هايي را كه افراد خواهان تحقق‏شان هستند و زندگي آيندة خود را بر اساس آن‏ها شكل دهند، از اعتقاداتشان جدا كرد. بالاخره،‌ هركس داراي ايماني است،‌ چراكه انسان‏ها از قدرت "فكركردن" و "انتخاب" برخوردار شده‏اند و هركس كه بتواند بيانديشد و انتخاب كند، پس، از ايمان و اعتقادي برخوردار بوده و درواقع،‌ همان ايمان و اعتقاد است كه هدف زندگي و چگونگي تعامل با آن‏را برايش آشكار مي‏كند. به‏تعبيري مي‏توان گفت كه ايمان، مؤثرترين احساسي است كه انسان در طول زندگي به‏دست مي‏آورد و توسط آن، بوم زندگيش را نقاشي و طراحي كرده و خود را در برابر مشكلات و سختي‏هاي زندگي مهيا مي‏سازد. "برتراند راسل" مي‏افزايد: "هر انسان به ايماني نياز دارد تا بتواند در برابر ناروايي‏هايي كه توسط جنگ گرم و سرد برايش به‏وجود مي‏آيند، مقاومت كند."

براي مثال، كساني‏كه پيرو نظرية "منفي‏گرايانه" باشند، زندگي را هيچ و پوچ دانسته و همچون "شوپنهاور" فيلسوف آلماني قرن هيجدهم كه اعتقاد داشت: "روحي ديوانه، كور و تيره بر جهان حاكم است"، براي بشر هيچ آيندة مثبت و روشني را متصور نمي‏دانند و بنابراين، اهداف و ايده‏هايي كه دنبال مي‏كنند، سراسر پوچ و بي‏محتوي‏ست. به‏همين صورت، معتقدان به انديشة "پوچ‏گرايي"، زندگي را پوچ دانسته و همچون "نيچه" ديگر فيلسوف آلماني، رابطه ميان معيارهاي اخلاقي و خصايص انساني را پوچ و بي‏معني مي‏دانند. هدفي كه اين افراد براي خود انتخاب مي‏كنند، درنهايت، بازتابي از تفكر پوچ‏گرايي‏شان خواهد بود. 

ازطرفي، كساني‏كه معتقد به نگرش "عشرت‏طلبي" باشند،‌ هدف از زندگي را تنها لذت‏بردن و غرق‏شدن در خوشي و عشرت دانسته و هر سخني دربارة معني و مقصود زندگي و اعتناء به ارزش‏هاي اخلاقي، همچون صداقت، نوعدوستي، بخشندگي، رأفت، عشق و محبت و مواردي از اين قبيل را پوچ و عبث دانسته يا از همة آن‏ها براي عشرت‏طلبي و گذران دنيا استفاده مي‏كنند.

طرفداران "اصالت وجود" هم كه پيرو نگرش "اگزيستانسياليسم" هستند، زندگي را از زاوية بي‏هدفي جهان كه به اعتقاد آن‏ها پوچ و بي‏معني است، بررسي كرده و ضمن رد زندگي پس از مرگ، تنها به دنيا اصالت داده و همچون "موريس مرلوپونتي" معتقدند كه انسان قبل از وجود، هيچ بوده و با مرگ دوباره هيچ مي‏شود. بنابراين هدفِ "انسان تنها" و بي‏پشتوانه‏اي كه هيچ‏كس (بويژه، ارادة برتر) او را ياري نخواهد كرد، تنها به خود انديشيدن است و زندگي را فقط آن چيزي مي‏دانند كه انسان‏ها هر روز با آن سروكار دارند.

درمقابل اين نگرش‏هاي مادي و الحادي، طرفداران اديان الهي براي زندگي هدف و غايتي متعالي تعريف كرده و بر آن اساس، اهداف خود را تعريف و مشخص مي‏كنند. ايمان به باور ديني به انسان مي‏آموزد كه زندگي پوچ و بي‏معني نيست و هدف و مقصود آن، شكوفا كردن و رشد انسان است تا بتواند استعدادها و توانايي‏ها خويش را با اهدافي كه انتخاب مي‏كند، آشكار كند. در اين نگرش، انسان با عبادت كه هدف از خلقت است، مي‏خواهد به فضايل و صفات معبود خود نزديك شده و مظهر جامع صفان او شود و با اتصال به صفات ارادة برتر، هدف خود را انتخاب مي‏كند.

اين‏چنين است كه در باور ديني، ايمان و توكل نقش مهمي را در اهداف انسان‏ها بازي مي‏كند و درواقع، با جهت‏دهي اهداف، آن‏ها را تا حصول نتيجة نهايي ياري كرده و متضمن موفقيت همراه با آرامش خواهد بود. هرقدر درجة ايمان و توكل قوي‏تر باشد، صفات ارادة برتر در فرد متجلي‏تر شده و دستاورد هدف انتخاب‏شده، با موفقيتِ همراه با آرامش بيشتري عجين مي‏شود. به‏عبارتي، يكي از مؤلفه‏هاي درجة نزديكي به موفقيتي پايدار، ايمان است و نوع موفقيتي هم كه به‏دست خواهيم آورد، ايمان ما به ايدئولوژيي است كه جهان‏بيني و نگرش ما را شكل مي‏دهد. باور ديني اعتقاد دارد كه هرقدر ايمان خالص‏تر و ناب‏تر باشد و پوچي و هيچي را بر زندگي مستولي نكند، موفقيت بيشتري به‏همراه آورده، آرامش خالص‏تري را نصيب آدمي خواهد كرد.

به‏راستي، هر انسان در آرزوي رسيدن به موفقيتي است كه در پرتو آن به آرامشي پايدار برسد و چنين آرامشي را به‏جز در دامن باور ديني، كجا مي‏توان پيدا كرد؟ ايمان به باور ديني است كه مي‏تواند پليدي‏ها و كژي‏ها را از ذهن زدوده و جسم و روح آدمي را براي مبارزه‏اي سخت در مسير زندگي تا رسيدن به موفقيتي دلچسب، آماده و مقاوم كند.

2- كسب شناخت و اطلاعات لازم دربارة انتخاب خود: پس از آن‏كه هدف مورد نظر را هدفگيري كرديم، لازم است كه آگاهي و شناخت كافي نسبت به آن پيدا كرده و تلاش كنيم كه بخش جداناپذيري از خودِ ما شود. اين روش باعث مي‏شود كه با هدفي كه انتخاب كرده‏ايم، "رفيق" شده،‌ به آن عادت كرده و درنهايت، آن‏را براي هميشه در ذهن و روان خود حك كنيم.

بدانيم كه هدف انتخاب‏شده زماني از قوه به فعل تبديل مي‏شود كه اطلاعات و شناخت كافي پيرامون آن وجود داشته باشد، درغيراين‏صورت، ذهن با آشفتگي مواجه شده و بديهي است كه ذهن آشفته‏اي كه افكار و ايده‏هاي مختلف اما مبهم و شايد متناقضي را در خود جاي داده، نمي‏تواند به نتيجة مطلوب دست پيدا كند. بنابراين، براي آن‏كه ذهن خود را از آشفتگي رهايي بخشيم،‌ درحدامكان شناخت و اطلاعات كافي پيرامون هدفي كه انتخاب كرده‏ايم، به‏دست آوريم. اگر شناخت كافي دربارة هدف خود نداشته باشيم، افكار مختلفي كه به‏طور مرتب به ذهن هجوم مي‏آورند، مي‏توانند يكديگر را دفع كرده و درنهايت، دستاورد قابل قبولي حتي درصورت تلاش و زحمت فراوان، حاصل نخواهد شد.

توجه داشته باشيم كه اگر ذهن را دربارة هدفي كه انتخاب كرده‏ايم، با كسب اطلاعات، شفاف و روشن نكنيم،‌ امكان رسيدن به نتيجة نهايي ممكن نخواهد بود، و اگر اين روند ادامه پيدا كند و تلاش فرد براي رسيدن به هدف به ثمر نرسد، ممكن است او با انواع بيماري‏هاي روحي ازجمله، دلسردي، بي‏تفاوتي، بي‏شخصيتي، پرخاشگري، ضعف اراده، افسردگي، بيهودگي، تنهايي و اندوه مواجه شده و‌ زيبايي‏ها و شيريني زندگي از نظرش مخفي شوند يا در تمامي عمر،‌ در رؤياهايي دست‏نيافتني غوطه‏ور شده و درحالي‏كه افكار بلندي ذهن مغشوش او را احاطه كرده‏اند، هيچ‏گاه به نتيجه‏اي عملي دست پيدا نكرده و درنهايت، قادر به فهم معني زندگي نشود. 

توجه داشته باشيم كه كسب شناخت لازم و كافي پيرامون ايده‏هاي خود،‌ نه تنها حصول نتيجه و تحقق اهداف مورد نظر را به واقعيت نزديك مي‏كند، بلكه سبب مي‏شود معني و مفهوم زندگي را بهتر درك كرده و هدف از زندگي را براي خود به‏طور روشن و شفاف ترسيم كنيم و بنابراين به موفقيتي شيرين كه با آرامش و اطمينان قلب همراه خواهد بود، نايل شويم.

يك نكتة مهم و با ارزش ديگر: اعتقاد بر اين‏ست‏كه كسب شناخت دربارة هدف زندگي تا آنجا اهميت دارد كه پيوستگي و وابستگي تمامي انسان‏ها را به‏دنبال داشته و آن‏ها خود را از يكديگر جدا ندانسته و تني واحد از اندام بشريت محسوب مي‏كنند. غم و مشكل يكي، غم و مشكل ديگري مي‏شود و انسان‏ها با شادي و خوشبختي ديگران شاد شده و احساس خوشبختي مي‏كنند. به تعبير "تولستوي": "انساني كه معني و هدف زندگي را بداند، خود را نه تنها با افراد ملت خويش برابر خواهد دانست،‌ بلكه با تمام اقوام ديگر نيز مساوي خواهد شمرد."

امسال سال خوب و بانشاطي است. انرژي‏هاي مثبت فراواني از ابتداي سال، تمامي دل‏ها را دربر گرفته و اطمينان دارم مردم در سال جديد، زندگي بهتري نسبت به سال گذشته خواهند داشت. زندگي سراسر شور و اميد و نشاط و دل‏خوشي كه انشاءالله با موفقيتِ همراه با آرامش نيز عجين خواهد شد.

اگر همه چنين آرزوهاي خوشي را براي يكديگر بخواهيم، آن‏گاه انرژي مثبتي سراسر جامعه را فرا مي‏گيرد و همچون خورشيد كه گرمي و نشاطِ بدون منت خود را بر سر همه فرو مي‏ريزد، آثار و انوار انرژي مثبت آرزوهاي خوب و خوش ما براي يكديگر،‌ همه را دربرمي‏گيرد و سال خوبي را براي همه به ارمغان خواهد آورد.

پس، از امروز، تمامي "خوبي‏ها" را براي يكديگر بخواهيم و آروزيمان اين باشد كه ديگران، دنياي خوب و خوشي داشته باشند.

در ادامه نگارش مطالب پيشين دربارة راه‏هاي رسيدن به موفقيت همراه با آرامش، سلسله مطالبي را طي چند روز آينده پيرامون داشتن هدف در زندگي خواهم انگاشت كه مطمئنم مي‏تواند مورد استفادة فراوان قرار گيرد.

براي رسيدن به موفقيت، لازم است كه "بدانيم چه مي‏خواهيم". يعني براي كسب موفقيت، بايد "هدف" داشت؛ هدفي روشن، شفاف،‌ واقعي و قابل دسترسي كه بتوان آن‏را در آينده به چنگ آورد. هدفي كه با ما و خواسته‏هاي‏مان سازگاري داشته باشد و نشاط و آرامش پايدار به ارمغان آورد.

بايد بدانيم كه در انتخاب هدف، نبايد اجازه داد كه محيط و اطرافيان، رفتار ما را تحت كنترل درآورده و بنابراين هدف و خط‏مشي زندگيمان را طراحي كنند؛ چراكه آن‏ها ممكن است با روحيه، سابقه، علاقه، مهارت، دانش و نيازمان آشنايي كافي نداشته باشند. پس يكي از عوامل مهم و تأثيرگذار در انتخاب هدف كه بخشي از آيندة ما را تشكيل مي‏دهد، "خود" ما هستيم و مسؤوليت انتخاب آن‏را نيز بايد خود بر عهده بگيرم.

حال با اين مقدمة كوتاه ببينيم كه بايد از چه گذرگاه‏هايي براي تحقق هدف عبور كرد.

1- انتخاب هدف: اگر هدف را وضعيت مطلوبي كه در آينده مي‏خواهيم به آن برسيم، تعريف كنيم؛ نخست بايد آن‏را انتخاب و تعيين كرد.

ياد بگيريم كه هدف خود را بر روي كاغذي به‏طور كامل و روشن نوشته و پيرامون آن ساعت‏ها فكر كنيم. حتي آن‏را چندين بار پاكنويس كرده،‌ جرح و تعديل كنيم تا بالاخره آن‏چه "مي‏خواهيم"،‌ معلوم شود.

هرچه هدف شفاف‏تر و به نظر قابل حصول‏تر باشد، نزديكي بيشتري با ما پيدا خواهد كرد و تمايل ما نيز به آن بيشتر خواهد شد. بنابراين هدفي را انتخاب كنيم كه با "خودِ ما" سازگاري داشته باشد و به‏گونه‏اي بيانگر حالات و خلقيات‏مان باشد.  

درهرصورت بدانيم كه بايد هدفي را انتخاب كنيم تا مسير حركت آماده و مهيا شود. مثلي شرقي است كه مي‏گويد: "به طرف يك هدف، هدفگيري كن." انتخاب هدفي روشن كه با توانايي‏هاي ما هماهنگي داشته باشد، قدم مهمي براي رسيدن به موفقيت است.

بدانيم كه انتخاب هدف، كشف مهارت‏ها و استعدادهاي نهفته‏اي است كه درون ما وجود دارد و تا زماني‏كه هدف انتخاب نشود، آن‏ها امكان بروز و خودنمايي نخواهند داشت. بنابراين انسان‏هاي موفق تنها توانسته‏اند به كشف استعدادهاي دروني خود بپردازند، استعدادها و خلاقيت‏هايي كه همة انسان‏ها به‏گونه‏اي از آن برخوردارند و خدواند باريتعالي بدون منت، آن‏ها را به تمامي انسان‏ها از همان بدو خلقت، هديه داده است.

آري، اهميت‌ انتخاب هدف، در شكرگذاري از هديه‏اي است كه ارادة برتر براي بهتر زندگي كردن انسان‏ها به آن‏ها عطا مي‏كند.  

در پيام پيشين گفتم كه: كتاب "راز بهتر زيستن: رمز موفقيت همراه با آرامش" چاپ شد و در آن‏جا توصيه كردم كه اين كتاب را به‏عنوان عيدي و شادكردن دل‏هايي كه دوستشان داريم و برايشان احترام و ارزش قايليم،‌ هديه كنيم. امروز اضافه كنم كه مي‏توانيم با هدية نسخه‏اي از كتاب، به كساني‏كه شايد دوستشان نداشته يا به دليلي از آن‏ها رنجيده خاطريم، لبخند محبت و دوستي را بر چهرة آن‏ها ترسيم كرده و همچنين، احساس شيرين سرور و آرامش و بخشش را در خود شعله‏ور كرده و آرزو كنيم كه در سال جديد، هرگز كينه و جدايي به سراغمان نيايد و با دل‏هايي پاك و زلال،‌ ايام پربركتي را براي خود و اطرافيان رقم زنيم.

***

در آخرين پيام سال 1386 خورشيدي و به مناسبت فرارسيدن سال جديد، نخستين مطلب كتاب "راز بهتر زيستن" را به تمامي ياران همراهم هديه كرده و براي يكايك، سالي سرشار از شادي، سلامتي و موفقيت مسئلت مي‏كنم.

***

در بهار و نوروز، زیبائی و طراوت فصل سبز و بارانی را در اندیشه و احساس‏ها مي‏توان لمس کرد و چه خوب است که انرژی مثبت چنين احساسي را در روان اطرافيانمان جاری كرده و آرزو كنيم که همگی در ايام نوشدن طبيعت، با شادابی بیشتر و توانی والاتر و دستی فراختر و جسم و روحی سالم‏تر و ذهنی آماده‏تر به ساختن روزهايی بپردازیم که تمامی لحظاتش سرشار از موفقیت و کامیابی و سرور و شادی و لبخند و امید باشد.

بدانیم که ما خود معمار بنا و ساختمان زندگی‏مان هستیم که بايد تمامی عمر را در آن سپري كرده و هر لحظه‏اش را در کنجی از آن بگذرانيم.

همیشه آرزو كرده‏ام که ساختمان زندگی من، در وسط باغی سرسبز و با درختانی سربه‏فلک کشیده، بنا نهاده شود تا هر از چندگاه، سفرة دلم را در کنار جوی آبی که از وسط آن می‏گذرد پهن كرده و با نسیم دلنشين و پرندگان درختانش هم‏آواز شوم.

آیا تا کنون به این نکته اندیشیده‏ایم که هر کسی ساختمان عمر خود را به گونه‏ای ساخته، ((چگونه زیستن)) را در آن تمرین و تجربه می‏كند و بنابراین، کمتر می‏توان شباهتی میان این‏همه بناهای رنگارنگ پیدا كرد.

اگر از ((چگونه زیستن)) در بنای خود راضی نیستیم، بیايیم در ايام و لحظه‏هايي كه خود مناسب مي‏دانيم دستی به سر و روی ساختمان چندطبقة غبارگرفته‏امان كشيده، آن‏را بازسازی كرده، اطاق و پستويی را خراب کنیم و سالنی نو با مصالح مرغوب که از جنس ((عشق))، ((هدف))، ((امید))، ((پشتکار)) و ((صبر)) باشد، بسازیم.

اگر از چیدمانش هم راضی نیستیم، تغییر دکوراسیون دهیم، تمامی رنگ‏های تیره را روشن كرده؛ پردة تمامی پنجره‏ها را از جنسی انتخاب کنيم که ((نور)) به راحتی بتواند از آن عبور كرده، ((اندرونی)) و ((بیرونی)) بنایمان را روشن کند؛ شاید هم بخواهیم وسايلش را عوض کرده یا اگر نتوانستیم، حداقل جابه‏جایشان كنیم.

به زیرزمین خانه‏مان هم حتماً سری بزنیم و غبارروبی کنیم و چيزهاي به‏دردنخور را به‏دور اندازیم،‌ چيزهايي كه طي ساليان متمادي در افكار و روانمان رسوخ كرده‏اند و خلاصي از آن‏ها مي‏تواند راه را براي ورود افكار و ايده‏هاي خوب و تازه، هموار كند.

راه خلاص شدن اين‏است كه فهرست بلندي از اين افكار و رفتار به‏دردنخور تهيه كرده،‌ آن‏ها را در رودي پرآب انداخته تا غرق شوند و ديگر به سراغمان نيايند.

آری؛ باید در هر بهار يا هر لحظة خاطرانگيز عمر،‌ يا بهتر بگويم، در هر لحظه‏اي از زمان كه آمادگي روحي داريم، فکری به حال ساختمانی که سالیان سال آن‏را با اعمال و افکارمان بنا نهاده‏ایم، كرده و اجازه ندهیم که گذشت ایام و حوادث گوناگون، ستون‏های يك زندگي بانشاط و پويا را سست كرده تا درنهایت تخریب شود و اثری از آن در روزگاران باقي نماند!

چنان‏چه ستون‏هاي زندگي‏مان را اين‏گونه تقويت كنيم، بايد انتظار داشته باشيم كه "موفقيت" به سراغمان آمده و ما را تا رسيدن به آرزوهايمان ياري كند.

كساني‏كه طعم شيرين موفقيت در زندگي را چشيده باشند، آرزوهايشان يكي پس از ديگري تعبير شده،‌ به واقعيت خواهند پيوست و بنابراين، "انسان موفقي" براي خود، خانواده، جامعه و دنيا خواهند بود.

***

در پايان يك‏بار ديگر اجازه مي‏خواهم كه آدرس و تلفن "انتشارات بهجت" كه اين كتاب را به زيور طبع آراسته كرده،‌ براي همراهان عزيزم آورده و براي همه آرزوي سلامتي جسم و روان از خالق هستي آرزو كنم. شاد باشيد.

تهران- خيابان ولي‏عصر، دو راهي يوسف‏آباد، شمارة 804- انتشارات بهجت

تلفن كتابفروشي: 88957171 – 021

 تلفن دفتر پخش:  88899907 – 021

نوروزتان پيروز

و هر روزتان نوروز